section and everything up till
*/ ?> Sunil Gohil Archives - Shabdoni Sangathe

જો જો નજર ના લાગી જાય!

જો જો નજર ના લાગી જાય!

આપણાં દેશમાં ૧૩૫ કરોડ લોકો રહે છે, અને જેટલા લોકો છે એટલી જ એમની અલગ અલગ નજર લગાડવાની પદ્ધતિ છે. નજર પર આપણી હિન્દી ફિલ્મોમાં ગીતો પણ જાત જાતનાં છે, “નજર કે સામને જીગર કે પાસ, કોઈ રહેતા હૈ વો હો તુમ.” આ લગ્ન પહેલા જ હોય પછી તો નજર સામે વીક્સ, આયોડેક્સ અને મુવ જ જોવા મળે.

આપણો દેશ સર્વ ધર્મ સમભાવ ધરાવે છે છતાં આપણે જ્ઞાતિ મુજબ નજરોને ગોઠવી રાખી છે. હવે આ મુદ્દો જ નજરમાં આવી જાય એવો છે એટલે એને નજરથી દૂર રાખવો એ જ યોગ્ય રહેશે. અમસ્તા આપણને આદત તો છે જ કડવી વાતને નજરઅંદાજ કરવાની.

માણસોને નજર પણ ખુબ લાગી જાય. વિશ્વાસ નથી આવતો ને? જોવો.

નાનું બાળક ખૂબ રોવે એટલે માથેથી લીંબુ ઉતારીને નાખી દે કારણ, નજર લાગી હશે. ગઈકાલે એક ઘરે રાત્રે મહેમાન બની જમવા જવાનું થયું. ત્યાં નજર અલગ જ રીતે ઉતારતાં હતાં. છોકરું ખુબ રડતું હતું તો લોટમાં પાણી રાખી માથેથી સાત વખત ઉતાર્યું પછી એ લોટાને ઉંબરા પાસે રુમાલમાં લટકાવી દીધો. એમાં રહેલું પાણી સુકાઈ જાય એટલે નજર ઉતરી ગઈ.

છોકરી ખુલા વાળ રાખી બહાર જાય એ પહેલા કે આવે પછી એની નજર ઉતારવાની, આ બુકાની બાંધવાનું એમા જ શરૂ થયું! કોઈ શુભકામ શરૂ કરો ને શ્રીફળ વધેરતાં એ જો સડેલું નીકળે તો કારણ, કોઇની નજર લાગી હશે. શ્રીફળ પણ વિચારમાં પડેલું, “ભાઈ, હું પંદર દિવસથી જેમ તેમ પડેલું એટલે સડ્યુ!” ધંધામાં ખોટ જાય તો કારણ કોઇની નજર લાગી ગઈ, અને એજ ધંધામાં જો નફો થાઈ તો એ જ સલાહ, “બહુ હરખાય નો જા, નજર લાગતાં વાર ના લાગે.” વરરાજા બિચારા ખાલી કહેવાના વરરાજા, લગ્નના સાત દિવસ પહેલા એકલાં કાંઇ જાય તો નજર લાગી જાય. બિચારો વરરાજો પણ વિચારે, “આ નજર લાગી એમા તો લગ્નની મોકાણ થઈ!”

નજરના પ્રકાર પણ જોવા મળે છે, “જીવતી નજર, મરેલાની નજર, ભિખારીની નજર, ઈર્ષાવાળી નજર, પ્રેમની નજર, નફરતની નજર અને આ નજરનું તો ખાસ નામ છે “કાતર મારવી”. ઘણીવાર આંખ પણ વિચારતી હશે, “મને તો કોઇની નજર નથી લાગી ને!”

વાત નજરમાં  આવી જ ગઈ હશે તો વધુ નથી કહેવું નહીં તો શબ્દોને પણ નજર લાગી જશે!

સુનિલ ગોહિલ “માસ્તર”

રભાની ફાંદ: પ્રકરણ – ૧૫ રભાની વિદાય

પ્રકરણ – ૧૫ રભાની વિદાય

 

ગલગોટાના ફૂલથી આખું ઘર શણગારેલું, વચ્ચે વચ્ચે ગુલાબના ફૂલોથી ગલગોટા વધુ ખીલેલા લાગતાં હતા. આખી સોસાયટીમાં સીરિઝ લગાવી હતી. ઘર અને સોસાયટી જાણે વરરાજાની જેમ ચમકતું હતું.

“શું રભેશકુમાર? તૈયાર છો જીવનના નવા પડાવ માટે?” સાફો હાથમાં લઈને બેઠેલા રભાને મે પૂછ્યું.
“માસ્તર, આમ પેટ ભરીને જમ્યું હોય પણ મન હજી ના ભરાયું હોય એવું લાગે છે. તમને નથી લાગતું કે રિંકીએ લગ્ન માટે ઉતાવળ કરી હોય એવું?”
“ના બિલકુલ નહીં ભાઈ, જેમ વધારે સિટી વગાડોને બટેટા સાવ બફાઈ જાય એમ હવે જો અમે વધુ રાહ જોઈ હોત તો અમે બધા બટેટાની જેમ બફાઈ જાત.”
“હા રભાકાકા, અમે તમારો ગેસનો બાટલો બઉ સહન કર્યો છે હવે રિંકીકાકીને તમે અને તમારી ફાંદ મુબારક. હવે અમને ને મારા કાકાને બક્ષી દો. તમારી ફાંદ તો કાંઇ ઓછી થઈ નહીં પણ મારા કાકા અઢી હાડકાં જેવા થઈ ગયા. આમ તમને બન્નેને બાજુમાં ઊભા રાખ્યા હોય તો છોકરા બધા તમને મોટું અને પતલુંની જોડી જ કહે, એમાં તમને મોટુની જેમ સમોસાં ભાવે જ છે અને મારા કાકા પતલુંની જેમ ચશમિશ, હા ટકો નથી પણ તમારી ફાંદ ઓછી કરવામાં પાછળ તાલ તો પડવા જ લાગી છે.” મારા ભત્રીજાએ આજે મારો ઉધડો લીધો હોય એવું લાગ્યું.
“માસ્તર, આ ટેણીને તમારા ભાભીએ શું ખાઈને જન્મ આપ્યો હતો? લબલબાટ જીભ હાલે. પણ ટેણી આજે લગ્ન મારા છે, રિંકી વિદાય લઈને અહિયાં આવવાની છે પણ આમ મને મારી વિદાય હોય એવું લાગે છે.”
“ફાંદાસુર, સવારનું તે કાંઇ જમ્યું નથી ને એટલે. પણ આજે તું ફસાયો છે, આજે તારે ઉપવાસ છે અને તારી રિંકી પણ દોઢી થઈ દિવસના નહીં રાતના લગ્ન રાખ્યા. તું અને તારી ફાંદ તો બરાબરના ફસાયા છો.” મે એક ગુલાબજાંબુ રભાને ચીડવવા ખાધું.
“માસ્તર, આ જાંબુ નહીં સદે હો તમને.” રભાએ હસ્તાં હસ્તાં કહ્યું.
“રભલા.. એ રભલા.. ચાલ ને હવે નીચે બધા આવી ગયા છે. ઘોડી પણ આવી ગઈ છે, બેન્ડ વાળા ત્રણવાર હઝીમો શાન શહેનશાહ વગાડી ચૂક્યા છે. હવે એ લોકો દુલહે કા સહેરા સુહાના ગાઈ અને મગજ ફેરવે એ પેલા ચાલ નીચે.” રભાના બાપા ક્લિપવાળો લેંઘો પેરીને તૈયાર થયા હતા.
“વાહ કાકા તમે તો લેંઘામાં ક્લિપ મૂકી લેંઘામાં નવી શોધ લઈ આવ્યા.” ખબર નહીં પણ મને રભાના બાપાના લેંઘામાં ઘણો રસ પડતો.
“માસ્તર, મારો લેંઘો ગયો નાડુ લેવા તમે આ ફાંદાળાને લઈને આવો બાકી ઓલી રિંકી સામી આવશે, તમે તો ઓળખો છો એને.”
“ના.. ના એ જોખમ નથી લેવું.” મે રભાને સાફો પેરાવ્યો અને અમે નીચે ઉતર્યા.

જેવો રભો દેખાયો કે બેન્ડવાળાએ ચોથીવાર હઝીમો શાન શરૂ કર્યું. મને તો મનમાં થયું કે કદાચ જો અકબર જીવતો હોત અને રભા માટે આ ગીત સાંભળેત તો એ ઈચ્છા મૃત્યુ જ સ્વીકારી લેત. બેન્ડવાળા પણ સમજદાર છે એ લોકો પણ પૂરા જોશથી વગાડે એ લોકો પણ જાણે જ છે કે આજે એક જ દિવસ વરરાજા જોશમાં હશે કાલથી તો એના હોશ પણ ઠેકાણે નહીં હોય. રભાને ઘોડી પાસે લઈને આવ્યા. હવે તકલીફ નવી સર્જાણી, ઘોડીએ રભા તરફ જોયું અને જે ડણક મારીને ભાગી છે, ઘોડીનો માલિક ક્યાંય સુધી પાછળ ગયો પણ હાથ ના આવી. અમે બધા સોસાયટીમાં રભા સામે જોઈ રહ્યા.

“મને શું આમ જોવો છો બધા?”
“એ ફાંદાસુર, એ ઘોડી હાથીને જોઈને ભાગી ગઈ. એને પણ એનો જીવ વાલો હોય ને. હવે શું પાડો બોલાવું? પાડા પર તારી જાન કાઢવી?”
“રભાકાકા પાડા પર હશે તો જે જોશે રસ્તા પર બધાને એમ જ લાગશે કે યમરાજ લગ્ન કરવા નીકળ્યા.” મારો ભત્રીજો બોલ્યો અને આખી સોસાયટી હસવા લાગી.

સારું હતું કે બેકઅપ પ્લાન હતો, મારી કાર શણગારેલી હતી, વિદાય પછી બન્નેને અહિયાં લાવવા. રભાને બેસાડયો કારમાં. બેન્ડ શરૂ થયું.
“આજ મેરે યાર કી શાદી હૈ.”
“કાલા કઉઆ કાટ ખાયે સચ બોલ.”
“યે દેશ હૈ વીર જવાનો કા.”
એક એક ગીત ક્યાં સુર અને ક્યાં તાલ, એમાં બધા જાનૈયા આડેધડ નાચે. સૌથી વધુ દેશભક્તિ તો યે દેશ હૈ વીર જવાનો વાગે એટલે બધાને ના હોય ત્યાંથી દેશ ભક્તિ જાગી ઉઠે. વરઘોડો અડધે રસ્તે પહોંચ્યો ત્યાં રભાના ફુવા મોઢું ચડાવીને બેસી ગયા.

“ફુવા, શું થયું?” મે મારુ નાચવાનું બંધ કરી પૂછ્યું.
“વઢવાણથી એસ. ટીના ધક્કા ખાઈ ખાઈને એકના એક ભત્રીજાના લગ્નમાં આવ્યા અને મારુ મનપસંદ ગીત ના વગાડે, રભાના બાપાને અમારી ક્યાં કોઈ ઇજ્જત જ છે?” ફુવા મોગો ચડાવીને બોલ્યા.
“શું થયું લાલ?” રભાના બાપા આવ્યા.
“મારો નાગિન ડાન્સ દરેકના લગ્નમાં ફેવરિટ છે, આખા વઢવાણમાં મારી જેવો નાગિન ડાન્સ કોઈ ના કરે અને તમે આ બેન્ડવાળાને નાગિન વગાડવાનું પણ નથી કહેતા.”

બેન્ડવાળાને કહીને નાગિન વગાડ્યું, જો એકતા કપૂર ફુવાને નાગિન બનેલા જોઈલે તો નાગિન સિરિયલ બનાવવાનું બંધ કરી દે. એક તો આ બેન્ડવાળાની નાગિન ટયુન, જો બધા નાગ સમાજનું કોઈ સંગઠન હોય તો કેસ કરી દે. જાન હેમખેમ રિંકીના દરવાજે પહોંચી. રિંકીના મા – બાપ બહાર સ્વાગત માટે ઊભા હતા. બધાનું સ્વાગત કર્યું. રભાના સાસુ નાક ખેચવા ઊભા હતા. રભાએ તો હસ્તાં હસ્તાં નાક ખેચાવી લીધું. રભાનો સૌથી નાનો સાળો આવીને રભાની ફાંદ પર આવીને ચોંટીઓ ભરી ગયો.

“જીજુ, અમારે ત્યાં આજથી નવો રિવાજ શરૂ થયો છે તમારી ફાંદ પર ચોંટીઓ ભરવાનો.”

એક તો રભો સવારનો ભૂખ્યો હતો. એમાં એની ફાંદ પર ચોંટીઓ, રભાએ બધા સામે હસીતો લીધું પણ મે એની સામે જોયું એટલે હું સમજી ગયો કે રભાએ મનમાં ને મનમાં ઘણું કહી દીધું. રભાને અમે અંદર લઈ ગયા. રભો રોઝ ગોલ્ડ શેરવાનીમાં કોઈ રિયાસતનો રાજા લાગી રહ્યો હતો. માથે ગોલ્ડ સાફા પર સફેદ પિચ્છુ રભાની શોભામાં ચાર ચાંદ લગાવી રહ્યું હતું. રિંકી સામે લાલ સાડીમાં ગોલ્ડ એમ્બ્રોયડરીમાં જાણે રાજકુમારી લાગી રહી હતી.

બન્નેના ફૂલહાર થયા. ફોટોગ્રાફરએ ફોટા પાડ્યા. મંડપમાં વિધી શરૂ થઈ. કન્યા પધરાવો સાવધાન પંડિતજી બોલ્યા. રભો હકીકતમાં સાવધાન થઈ ગયો, રિંકી હતી પણ એવી. મકોડી પહેલવાન પણ એની જીદ સામે રભા જેવા ફાંદાળાને નીચે બેસાડી દે. રિંકી મંડપમાં આવી. કન્યાદાન કરતાં કરતાં રભાનાં સસરાએ કીધું જમાઈ સાચવીને રહેજો રિંકી હવે તમારી. રભાને સમજાયું નહીં કે શું બોલવું. હસ્તમેળાપ થયો. ફેરા માટે બન્નેને ઊભા કર્યા. ચાર ફેરા ફરતા તો રભો હાંફી ગયો. લગ્નવિધી બધી સુકુશળ પૂર્ણ થઈ ગઈ.

“માસ્તર, હવે જો મને જમવાનું ના આપ્યું ને તો સાચું મારા રામ રમી જશે. એક તો કંસાર આપતા હતા એ પણ મને પેંડાના માવા જેવો લાગતો હતો. ફેરા ફરતા ફરતા મારુ ધ્યાન જમવાની થાળીમાં જ હતું. માસ્તર, ૭૦૦ ની એક થાળી છે. વિચાર તો કરો શું શું હશે એમાં? ગમે તે કહો રિંકીએ મારા માટે થાળી તો મહારાજા જ રાખી.” રભાએ ફાંદ પર હાથ ફેરવતા કહ્યું.
“તું અને તારી ફાંદ કઠિણ છે ભાઈ કઠિણ. ફેરા ફરતા ફરતા પણ તને થાળી દેખાતી હતી.”

અમે બધા જમવા બેઠા. રભાએ એનો કાર્યક્રમ શરૂ કર્યો. કુંભકર્ણ પણ શરમાઈ જાય એટલું રભો જમ્યો. બધાએ જમવાનું પૂરું કરી લીધું પછી પણ રભાએ ચાર વાર દાળભાત લઈને ખાધા. વિદાયનો સમય થઈ ગયો હતો. મે રભાનું જમવાનું માંડ માંડ બંધ કરાવ્યું. એકબાજુ વિદાયનું ગમગીન વાતાવરણ હતું, બીજી બાજુ રભો ફાટ્યો હતો, વાતાવરણ ગરમ કરી રહ્યો હતો. અચાનક, ધડામ અવાજ આવ્યો. બધાને એમ કે કાંઇક ફાટ્યું હશે, જોયું તો રભો ઢળી પડ્યો હતો. પાણી છાંટ્યું, હાથ પગ ઘસ્યા, પણ રભો ભાનમાં ના આવ્યો. બધાને તો એમ જ થયું કે રભાની હમેશાં માટે વિદાય થઈ ગઈ. રિંકીની વિદાય જેમ – તેમ પતાવી લીધી. રભાને વીસ લોકોએ ભેગા થઈને ગાડીમાં બેસાડયો. ગાડી સીધી સોસાયટીએ પહોંચી.

ડૉક્ટરને બોલાવી લીધા હતા. ડોક્ટરે ઇન્જેકશન આપ્યું, અને એક બાટલો ચડાવ્યો.

“શું થયું છે રભાને?” રભાના બાપાએ પૂછ્યું.
“આફરો ચડયો હતો, સવારના ભૂખ્યા હશે એકસાથે જમી લીધું એટલે આફરો ચડયો હતો. ઇન્જેકશન અને બાટલો ચડાવ્યો છે. હું અહિયાં જ છું હમણાં ભાનમાં આવી જશે એટલે આગળ વાત કરું રભેશ સાથે.” ડોક્ટરે કહ્યું.

થોડીવારમાં રભો ભાનમાં આવ્યો. ડોક્ટરે બ્લડ પ્રેશર અને શુગર ચેક કર્યું. બધુ બરાબર હતું. નબળાઈ લાગતી હતી. ડોક્ટરે દવા લખી દિધી અને નબળાઈ ના લાગે એટલે ઓ. આર. એસનું એક પેકેટ આપ્યું.

“ડૉક્ટર, આ ઓ. આર. એસ ઓરેન્જ ફ્લેવરનું તો છે ને? મને ઓલું એપલવાળું નથી ભાવતું.” રભાએ બાટલા ચડતા હતા તો પણ સ્વાદની વાત કરી.

રભાના બાપા અને મને એટલો ગુસ્સો આવ્યો કે ડૉક્ટરને કહી દીધું કે ઘોડા ઇન્જેકશન આપી દો આને. દવામાં પણ ફ્લેવર માંગે આટલો ખાઉધરો તો આ દુનિયામાં કોઈ નહીં હોય. રભાએ ઓરેન્જ ફ્લેવરનું ઓ. આર. એસ પાંચ ગ્લાસ પી ગયો અને પેલા જેવો જ ફાંદાળો થઈને મને કહે,
“માસ્તર, મહેમાનો માટે પાલવની બટર ભાજી આવી ગઈ છે ને? મને પણ ભૂખ લાગી છે હાલો હવે પેટ પૂજા કરી લઈએ.”

રભો હવે લગ્નજીવન સુખદ રીતે વ્યતીત કરે છે. એમ પણ હવે લગ્ન પછી રભો માસ્તરના હાથમાં આવતો નથી. રભા સાથે ઘણા અનુભવો આપણે કર્યા. હાલ હવે રભાની ફાંદ પર થોડા સમય માટે અલ્પવિરામ મૂકીએ છીએ. ફરી પાછા માસ્તર અને રભાની વાતો લઈને ટૂંક સમયમાં આવશું.

સુનિલ ગોહિલ “માસ્તર”

રભાની ફાંદ

પ્રકરણ ૧૪ – રભાનું રાજકારણ

સાંજે ક્લાસીસ પૂરા કરી ઘર તરફ આવી રહ્યો હતો તો ત્રણ ચાર અલગ અલગ ટેમ્પો સોસાયટી તરફ જતા દેખાયા. મનમાં વિચાર્યું કોઈના લગ્ન કે વેવિશાળ તો છે નહીં. આપણાં ફાંદાસુરના લગ્નને પણ હજી એક વર્ષની વાર છે. તો આટલા બધા ટેમ્પો સોસાયટી તરફ કેમ? મનમાં ઊંડે ઊંડે ફાળ તો પડી કે રભા કે રભાની ફાંદના તો કોઈ કારનામાં નથી ને! હવે તો આખા શહેરમાં રભા કરતાં એની ફાંદ વધારે ચર્ચામાં હોય છે. એમાં પણ દસ દિવસ પહેલા જે સોનાની પોચી માટે રામાયણ થયેલી એમાં ખાઈ ખાઈને આ ફાંદાસુરની ફાંદ જેટલી ઘટી હતી એના કરતાં ત્રણ ગણી વધી ગઈ છે.

“આ આટલા બધા મંડપ અને બધો સામાન કઈ બાજુ?” ટેમ્પોવાળો સિગ્નલ પર ઊભો રહ્યો એટલે મે એને સહજતાથી પૂછી લીધું.
“નળ કમળ સોસાયટી.” એણે પાનની પિચકારી મારતા કહ્યું.
“નીલ કમલ સોસાયટી નળ કમળ નહીં.” મે એને સુધારતા કહ્યું.
“માસ્તર લાગો.”
“હા, તમને કેમ ખબર?” મને લાગ્યું કે હું આટલો બધો પ્રખ્યાત શું વાત છે?
“ભૂલ સુધારવાની આદત, ચાલીસ સેકન્ડના સિગ્નલમાં પણ તમે ભૂલ સુધારવા લાગ્યા અને ઉપરથી તમારો પંચાતીઓ સ્વભાવ એટલે લાગ્યું કે માસ્તર હશો.” એણે બીજી પિચકારી મારી.
“પંચાતીઓ નહીં ભાઈ, હું એ જ સોસાયટીમાં રહું છું તો કદાચ તમને ના મળે તો સાથે આવું એટલે પૂછ્યું.”

સિગ્નલ ખૂલ્યું એ મને જવાબ દીધા વગર સોસાયટી તરફ વળ્યો. હું પણ પાછળ પાછળ સોસાયટીમાં આવ્યો. અંદર જતા જ જોયું તો સોસાયટીના બગીચામાં લાઇટો લાગેલી, દરેક મકાનોમાં ચાઇનીઝ સિરીજ લબૂક ઝબૂક – લબૂક ઝબૂક ચીનાની આંખો ખોલ બંધ થાય એમ થતી હતી. આખી સોસાયટી જાણે કોઈના લગ્ન હોય એમ સજી ધજીને તૈયાર હતી. મે મારી ગાડી પાર્ક કરી. ટિફિન લીધું અને ઘર તરફ જતો જ હતો ત્યાં પાછળથી રાડુ દેકારા સંભળાયા.

“જીતશે ભાઈ જીતશે રભાની ફાંદ જીતશે.”
“સવાર સાંજ જલેબી અને ફાફડા અને પાંચ વર્ષ રભાભાઈ ફાંદાળા.”
“એક.. બે.. ત્રણ.. ચાર રભાની ફાંદની જય જયકાર.”

પાછળ નજર કરી, આગળ રભો મંડપ બની જાય એટલા મોટા સફેદ કુર્તામાં, ગળામાં ફાંદ દોરેલા મફલર, માથે ફાંદ દોરેલી નહેરુ ટોપી, પાછળ મારો ભત્રીજો, સોસાયટીના રમેશભાઈ, કાળુદાદા, લીલાબેન, અરજણભાઈ, પારૂલબેન અને બીજા દસ બાર લોકો. જેમ જેમ એ રાડુ ને દેકારા નજીક આવ્યા એમ એમ સમજ આવી કે રભો હવે રાજકારણમાં જવાનો લાગે. મે મનોમન નક્કી જ કર્યું કે એ મને પકડે એ પહેલા ટિફિન લઈને ઘર ભેગા થઈ જાવ પણ જેમ દાળ ભાતમાં દાળ ભાતને પકડે એમ રભાએ મને પકડી લીધો.

“સવારનો તમને ફોન કરું છું? કેમ મારો ફોન નથી ઉપાડતાં?” સફેદ કુર્તામાં એક સાથે સો રસગુલ્લા મને પૂછતાં હોય એવો રભો લાગતો હતો.
“આજે બેંકના ઘણા કામ હતા, ઉપરથી મેડમ ક્લાસે હતા નહીં તો બધા લેકચર મારી ઉપર જ હતા, બે – ત્રણ પેરેન્ટ્સ મળવા આવ્યા હતા તો આજે ફોન જોવાનો સમય જ નથી મળ્યો.”
“તો આ બપોરના સાડા ત્રણ વાગે વોટ્સેપ સ્ટેટ્સ ચડ્યું એનો સમય મળ્યો તમને? મારો ફોન ઉપાડવાનો નહીં.” રભાએ મને રંગે હાથ પકડી લીધો.
“એ તો આમ ભૂલ ભૂલમાં. એ બધુ છોડ આ શું છે બધુ?” મે જાણતા અજાણ બની સવાલ કર્યો.
“જનતાની સેવા, બઉ કમાયા, બઉ રખડી લીધાં અને બઉ ફાંદ વધારી ઘટાડી લીધી હવે બસ જનતાની સેવા કરવી છે.” રભાએ વધેલી એની ફાંદ પર હાથ ફેરવતા કહ્યું.

“રભલા ફાંદાળા, આ તે રવજીભાઈને આજે બીલ ચૂકવ્યું નહીં? ક્યારનો એ ફોન પર ફોન કરે છે, એક તો કમાણી નથી ને આ શું સર્કસ લઈને નીકળી પડ્યો છે? શું ધતિંગ છે આ બધા? શું બઉ કમાયા? શું રખડ્યા? ક્યારેય ભરૂચથી આગળ ગયો છે? આ કેટલાંયના દેવાના બાકી છે ને બઉ કમાયાની કરે છો.” રભાના બાપા નવો લેંઘો લઈને ઊભા ઊભા રભા પર બગડ્યા.

“બાપા, દરેક મહાપુરુષના પિતા આમ જ ગુસ્સો કરતાં જ્યારે એ કાંઇપણ મહાન કામ કરવા આગળ વધે. તમે પણ એ જ કરો છો. ભાઈઓ બહેનો 2022માં આપણી જીત હવે પાક્કી છે.”

“જીતશે ભાઈ જીતશે રભાની ફાંદ જીતશે.”
“સવાર સાંજ જલેબી અને ફાફડા અને પાંચ વર્ષ રભાભાઈ ફાંદાળા.”
“એક.. બે.. ત્રણ.. ચાર રભાની ફાંદની જય જયકાર.”

“પણ રભા ચુંટણી લડવા માટે અનુભવ જોઈએ, રાજકારણ વિશેની સમજ જોઈએ. આમ મંડપ નાખી દો તો ચુંટણી ના લડાઈ જાય. લોકોના પ્રશ્નો સાંભળવા પડે, દિવસ – રાત કામ કરવું પડે, ખાવા પીવાનું છોડીને લોકો સુધી ખાવાનું પહોંચાડવું પડે.” મે મરણિયો પ્રયાસ કર્યો રભાને સમજાવવાનો.

“કાકા, રભાકાકાએ બધી વ્યવસ્થા કરી છે. સવારથી અમે ઘણી સેવા કરી આવ્યા છીએ. જોવો આ ફોટા, મે જ રભાકાકાને આઇડિયા આપ્યો કે સેવા ઓછી કરો પણ દેખાડો વધારે કરો. આપો એક ને પણ બતાવો દસને. આજે રભાકાકાએ નવી સાત નાસ્તાની લારી પર નાસ્તો કરીને એ બધાને ખૂબ મદદ કરી છે. અહિયાં જો ચાર મંડપ નખાશે, એકમા કાર્યાલય બનશે, બીજામાં દાળપૂરી, ત્રીજામાં પાણીપૂરી, ચોથામાં મીઠાઈઓ અને ફરસાણ. રોજ સવાર, બપોર અને સાંજે રભાભાઈની ફાંદ તરફથી જે કોઈ ફાંદને મત આપશે એમને અનલિમિટેડ નાસ્તો સાથે પાણીના પાઉચ ફ્રી.” મારા ભત્રીજો જાણે વ્યવસ્થાપક હોય એમ રટ્ટુ પોપટની જેમ બોલી ગયો.

“હા માસ્તર, અમસ્તા આપણે ત્યાં ભૂખી જનતા વધારે છે. એને ત્રણ ટાઈમ જમાડો એટલે મતનો વરસાદ.” રભાએ ફાંદવાળું મફલર સરખું કરતાં કહ્યું.
“રભા, મેગી ખાલી બોલવામાં જ બે મિનિટમાં બને બાકી એને બનતા પણ પંદર વીસ મિનિટ થાય એમ જ આ રાજકારણ છે, પક્ષ બનતા બે મિનિટ થાય પણ જીતવામાં બે જન્મ જતા રહે.”
“મારી પાસે જીતવાની પૂરે પૂરી ફોર્મુલા છે.”
“એમ શું છે એ ફોર્મુલા?”

“જોવો આ જે સેવાના ફોટા બધા પાડ્યા છે એ વાયુવેગે ફેલાવી દેશું અને મુખ્ય ફોર્મુલા મારા કોઈ જૂના વિડીયો લઈને એને વાઇરલ કરવાના અને એમાંથી નાની એવી વાત પકડી મારા જ સમર્થકોને કહીને વાતનું વતેસર કરી નાખવાનું. શરૂઆતમાં જ નજરમાં આવવા માટે જો મે અરજણભાઈને પાર્ટીમાં લઈ લીધા છે એ ડાયરો કરે છે, આ રમેશભાઈ આપણાં શહેરના નામાંકિત ઉધ્યોગપતિ, આ તમારો ભત્રીજો યુવા જે ગમે તે બોલી દે છે. અને આ બધા કરતાં પણ વિશેષ આમ સાઇડમાં આવો તમને જીતવાનું બ્રહ્માસ્ત્ર કહું.” રભો મને સાઇડમાં લઈ ગયો. “આવતીકાલે હું પ્રચાર કરવા નિકળીશ એટલે મારા જ સમર્થકો એકબીજા પર ખોટે ખોટો હુમલો કરશે, ગાડીઓના કાંચ ફોડશું અને મિડિયા બોલાવીને ધમાચકડી બોલાવશું એટલે લોકોની નજરમાં આવી ગયા. બસ પછી ગાડી ઉપડી પડશે.” રભાએ કોઈ ફિલ્મ જોઈ હોય એમ બધી વાત કરી.

“રભા આ સાચું જીવન છે આવી ફિલ્મી વાતોથી ચુંટણી ના જીતાઈ. મને એમ કહે તને આ ભૂત વળગ્યું ક્યાંથી?”
“રિંકીના પપ્પા આવ્યા હતા એમણે મને કહ્યું કે રિંકીને રાજકારણ ખૂબ ગમે, નેતા જોવા ખૂબ ગમે એટલે બસ મારી રિંકીને જે ગમે એ હું કરવાનો અને મારા સસરા પણ મને આર્થિક રીતે સહકાર આપે છે. આ બધો ખર્ચો એ ઉપાડવાના છે. એ અમારા મુખ્ય દાતા છે.”

“વધારે પડતું જમાઈ ગયું છે? ફાંદમાં રહેલો ગેસ મગજમાં ચડી ગયો છે? રિંકીને નેતા ગમે એટલે તું નેતા બની ગયો, કાલે સવારે એ કહેશે કે મને સાઉથના ફિલ્મોમાં ગુંડા હોય એ ગમે તો તું એ બની જઈશ? તારું ખુદનું કાંઇ અસ્તિત્વ છે કે નહીં? રિંકી આવી ત્યારથી બસ રિંકી આમ રિંકી તેમ. આમ તારી ધમધોકાર ચાલતી દુકાનને તાળાં મારવાના વારા આવી ગયા છે. તારા બાપા નિવૃત થવાની ઉમરે દોડાદોડી કરે છે. સમાજ સેવા કર પણ પોતાના ભોગે સેવા? આ તો એમ જ થયું કે ભાવતું નથી છતા ભૂખ લાગી હતી એટલે જમી લીધું. જરા વિચાર કર તું કોને લઈને નીકળી પડ્યો છે, આ અરજણભાઈ એ ક્યાં સુરમાં ગાઈ છે એ ખુદ નથી જાણતા, આ રમેશભાઈ ગામનું કરી કરીને ચાર મહિના ગામડે જતા રહ્યા હતા, આ મારો ભત્રીજો જે તારી મજાક ઉડાવે. દેશને યુવા નેતાની જરૂર છે પણ તારી જેવા જો યુવા નેતા ફાટી નીકળશે તો દેશની હાલત હવાઈ ગયેલા પાપડ જેવી થઈ જશે.” મે છેલ્લો પ્રયાસ કર્યો રભાને સમજાવવાનો.

“માસ્તર, તમારી ભૂલ છે.”
“મારી શેની ભૂલ ભાઈ?”
“મે તમને સવારના આટલા ફોન કર્યા જો ત્યારે જ મારો ફોન ઉપાડી મને આમ સમજાવ્યો હોત તો આટલી ભાગાદોડી ના કરેત હું. હવે હું શું કહું છું મંડપ નખાઈ ગયા છે, ચુંટણી ગઈ તેલ લેવા પણ ગરમા ગરમ તેલમાં પૂરી તળાઈ છે તો દાળપૂરીનું માન જાળવી લઈએ અને પછી ચોખ્ખા ઘી ની જલેબી જેથી મારા સસરાને ખોટું ના લાગે કે એણે ખર્ચો કર્યો અને આપણે કાંઇ વાપર્યુ નહીં.”

આખી સોસાયટીએ ભેગા મળી રિંકીના પપ્પાની મહેરબાનીથી ઉજાણી કરી, ફાંદતો ચુંટણી ના લડી પણ વગર લડે ફાંદ લોકોના પેટ ભરી ગઈ.

🖊️સુનિલ ગોહિલ “માસ્તર”