section and everything up till
*/ ?> Srushti Khamal Archives - Shabdoni Sangathe

ગૃહિણી

ઘડીક પગમાં ને ઘડીક બાથમાં રમું છું,
એક નટની જેમ તારા હાથમાં રમું છું.

તારે તો તું ભલો ભલું તારુ એક કામ,
હું આખા ઘરને લઇને કાખમાં રમું છું.

હતી જે કાલે આજે રહી નથી એવી,
જૂની હું આલ્બમમાં કબાટમાં રમું છું.

માંગતી તો હતી હું સાગરમા સમાવા,
ઘરની ચાર દીવાલોના ઘાટમાં રમું છું.

ખરચાવ છું રોજ – રોજ ખરપાવ છું,
હું સંસારનાં સબંધોની હાટમાં રમું છું.

જીવ તો જીવતા જીવ ઉડી ગયો છે,
ખોળિયુ ખાલી થવાની વાટમાં રમું છું.

🖊️Srushti Khamal

જ્વાળાનો શૃંગાર – Lekhanotsav

એમ જ થોડો આ આંખોમાં આંસુઓનો ઠાર હશે!
એમાં ક્યાંક તારો પણ થોડોક તો રહ્યો આભાર હશે.

એક વખત સરી ગયો પછી પાછો કદી વળતો નથી,
એ સમય છે તારી મારી પાસે બસ તિથિ ને વાર હશે.

હું ધરાનો ઢેફો તું અગોચર આકાશે અલિપ્ત વદળી,
પલળી ભીની ગંધ ફેલાવવા મને તારો ઇંતજાર હશે.

ઓજસની આડમાં અટવાઈશ નહિ હું વીજળી છું,
તું અજવાળાનો હેવાયો ને મારે ક્ષણિક ચમકાર હશે.

એ કુદરતના માયરામાં ઘરસંસાર મારો મ્હાલશે હવે,
હું સિમ રૂપી ભથવારી ને વગાડો મારો ભરથાર હશે.

રાખમાં રજળી લીધું હવે તો આગમાં આળોટવું છે,
‘આરસી’ની ઓળખ જલદ જ્વાળાનો શૃંગાર હશે.

🖊️Srushti Khamal

બીક છે

પાંજરામાં ખુશી નથી ને એકલા ઉડવાની બીક છે,
પડછાયા પાડવા ઉભા થશે હેઠે પડવાની બીક છે.

મારે રૂઢિઓને રેઢી મૂકીને રસ્તે ઘણુય રખડવું છે,
પણ માન મર્યાદા મોભાના રક્ષક વડવાની બીક છે.

નરમાશને નેવે ચડાવી સાવ સુષ્ક બનવું સરળ છે,
કૂણી લાગણીની શેવાળે પગ લથડવાની બીક છે.

અજવાળી તોય રાત, તું તો અબળા સ્ત્રીની જાત,
ઘસાયેલ એ ઘરણ મુજ પૂનમને ચડવાની બીક છે.

સામા ઉભા શત્રુને ઉભે ઊભો ચીરવો ફાવે છે મને,
પણ પીઠમાં ખંજર ભરાવનારા ભડવાની બીક છે.

ગારો ખૂંદી, ચાકડે ચડાવીને આકાર આપવા બેઠી,
આ ઘડવૈયાને ઘાટ ઘડાનો ખોટો ઘડવાની બીક છે.

હવનમાં હાડકા આવશે જ એ સદીયો જૂની રીત,
હું ‘આરસી’ વાદળીને આભને અડવાની બીક છે.

🖊️Srushti Khamal