section and everything up till
*/ ?> Rekha Manvar Archives - Shabdoni Sangathe

“સુખ” એક અવ્યાખ્યાયિત પદ

આપણને સહુને એક વિચાર જરૂર આવતો હશે કે,આ સુખની વ્યાખ્યા શું હશે એનો આકાર રંગ રૂપ કંઈક તો હશેને કે વ્યક્તિ સુખ પામવા માટે કાયમ અધીરો જ રહે છે. વ્યક્તિ બધું છોડીને સુખ પામવા દોડ્યા કરે છે પણ ખરેખર આ સુખ પતંગિયા જેવું હોય છે એની પાછળ દોડો તો એ કદી હાથમાં આવતું જ નથી પણ શાંતિથી બેસી જાઓ તો આવી ને તમારી હથેળી પર બેસી જાય છે. સુખને શબ્દોના ચોકઠામાં બાંધી જરૂર શકાય છે પણ એની કોઇ નક્કર વ્યાખ્યા આપવી ઘણી જ મુશ્કેલ છે.

સુખ શબ્દનો અર્થ એવો નીકળે છે “સુ”એટલે સારી અને “ખ” એટલે ઇન્દ્રિય. ઘણા લોકો વાતવાતમાં સાચું સુખ એવો શબ્દપ્રયોગ કરે છે એનો અર્થ એ થયો કે ખોટું સુખ પણ અસ્તિત્વ ધરાવે છે ખોટું સુખ એ સુખની ભ્રમણા છે.સાચું સુખ દેખાડાનો વિરોધી છે જયારે ખોટાં સુખને આકર્ષક દેખાવું ગમે છે. આજના યુગની તકલીફ પણ એ છે કે, લોકોને સુખી થવું નથી બસ, સુખી દેખાવું છે. મનુષ્યને પંખીની જેમ આકાશમાં ઉડતા આવડી ગયું પણ આ ધરતી પર સુખી રહેતા ના આવડ્યું.

સુખની શોધમાં હમેંશા દુઃખ જડ્યું એવું લગભગ દરેક વ્યક્તિના મોઢેથી આપણને સાંભળવા મળ્યું જ હોય છે. પણ હકીકતમાં સુખ અને દુઃખ નો સંબંધ આંગળીઓ અને નખ જેવો છે.બંને અલગ રહી શકે તે શક્ય જ નથી દુઃખ નહીં હોય તો સુખ નહી જડે. માટે જો સુખને ભોગવવું હોય તો પહેલા થોડું દુઃખ ભોગવી લો. દુઃખ પહાડ જેવું અચળ અને અવિચળ છે જયારે સુખ એમાંથી પ્રગટેલા નાનકડાં ઝરણા જેવું ચંચળ છે.વ્યક્તિ પોતના મનમાં અમુક પ્રકારની ગાંઠ વાળી લે છે એની જરૂરિયાતમાં સહેજ પણ ખામી રહી જાય તો એ તરત દુઃખી દુઃખી થઇ જાય છે. ખરેખર તો એણે ધારેલા કરતા જે બન્યું હોય એ વધારે સારું હોય પણ એ વાતનું સુખ વ્યક્તિ માણી શકતો નથી અને એનો સંતોષ માનવાનું વ્યક્તિને આવડતું જ નથી.ખરેખર સુખ જેને જોઈતું હશે એને મળશે જ પણ જેને માત્ર પોતાની ઇચ્છામુજબનું સુખ જોઈએ એમને મળતાં સુખમાં પણ દુઃખ જ દેખાશે.

સુખ અને દુઃખ તો આપણા મનની લાગણીઓના છાયા પડછાયા છે. સુખ મેળવવા માટે ફક્ત પુરુષાર્થ કરવાની જરૂર છે. ખોટી દિશામાં દોડધામ કરવાથી કંઈ પ્રાપ્ત થતો નથી. સુખી થવું એ માણસનો જન્મસિદ્ધ અધિકાર નથી પણ એનું કર્મ સિધ્ધ અધિકાર છે. યોગ્ય દિશામાં કર્મ કરવાથી સાચા સુખની પ્રાપ્તિ શક્ય બને છે. ઘણીવાર સુખનો અભાવ પ્રવૃત્તિના ફળના પ્રભાવમાંથી પણ જન્મ લેતા હોય છે. જે માણસ પોતાના મન પર સંપૂર્ણ કાબુ રાખી શકે છે જે માણસને સાચા અને ખોટાનું ખરેખર ભાન છે અને જે માણસને બીજાની વાતમાંથી એનું કારણ અને મારણ બંને કાઢતા આવડે છે, એ માણસ જ સાચા સુખને ભોગવી શકે છે.

આપણી અંદરની ઈર્ષ્યા એ એવી ચીજ છે જે બીજાનું સુખ સહન કરવા દેતી નથી.આપણા પેટમાં આગ લાગે છે અને એ આગ આપણા સુખને પણ બાળી નાખે છે.વધારે પડતા સુખનો પણ કોઈ અર્થ નથી દુઃખ છે એટલે સુખનું મૂલ્ય છે. કદી બધા જ સુખ મેળવી લેવાની આશા ન રાખવી જોઈએ અને વધારે પડતાં સુખથી મોટું કોઈ દુઃખ નથી. દુઃખ વિનાનું સુખનો અનુભવ એ ભ્રમ છે.માત્ર સુખ માણસને રાક્ષસ બનાવે છે આપણે રાક્ષસ બનવું હોઈ તો અને તોજ માત્ર સુખનો વિચાર કરવો.

જીવનમાં મળતી સગવડોને આપણે સુખનું લેબલ આપી દીધું છે. અને આપણી સાપેક્ષ બીજાને મળતી સગવડોથી જ આપણે સરખામણી કરતાં રહીએ, અને એટલે જ સગવડો સુખ આપવાને બદલે દુ:ખ આપતી રહે છે. ઘણા તો વળી સગવડો હોવા છતાં સુખી રહી શકતા નથી. સુખ સરખામણી કરવાથી તો ક્યારેય મળતું નથી.આપણી અપેક્ષાઓ જયારે આગ્રહ બને ત્યારે એ દુઃખનું કારણ બને છે ત્યારે આપણી સંવેદના જ વેદનાનો પર્યાય બને છે.

સુખનું કોઈ ગોડાઉન હોતું નથી પણ એ વાત સાચી કે વ્યક્તિની ભીતર સુખનો એક આખો સમુદ્ર ઘૂઘવતો હોય છે. તકલીફ માત્ર એટલી છે કે એના દરવાજે વ્યક્તિએ પોતાની ઇચ્છાનું તાળું મારી દીધું છે અને એ તાળું ખુલે છે માત્ર સંતોષ નામની ચાવીથી જ. સુખ આપણી પાસે આવીને બેસે ત્યાં સુધીમાં તો આપણી સુખની વ્યાખ્યા બદલાઈ જતી હોય છે જેમ થિયેટરમાં ફિલ્મના પાટીયા બદલાઈ જાય એમ સુખના પાટા પણ બદલતા રહે છે. સુખ શબ્દ જ સુખ અપાવવા માટે પૂરતો છે.માણસ ધારે તો સુખ મેળવી શકે છે પોતે સુખી થઈ શકે છે બીજાને પણ સુખી કરી શકે છે. બસ, જરૂર છે સંતોષની.

“સુખ” એટલે એક અવખ્યાયિત પદ જેની કોઈપણ વ્યક્તિ ચોક્કસ વ્યાખ્યા આપી શકાતું નથી.અથવા તો કહી શકાય એને કોઈ બીબામાં ઢાળી શકાતું નથી. પણ હા એટલું જરૂર કહી શકાય કે, એને અડકી નથી શકાતું પણ એનો સ્પર્શ અનેરો હોય છે, એને સાંભળી નથી શકાતું પણ એનો અહેસાસ આહલાદક હોય છે, સુખને આંગળી પકડીને ઘરના કોઈ ખૂણામાં બેસાડી નથી શકાતું પણ એની હાજરી જીવનમાં ઉત્સાહ બેસાડે છે, એ આપણને ગમે છે પણ સતત એનો સાથ શક્ય નથી. એ આપણું પોતાનું છે પણ તેને બાહુપાશમાં જકડી નથી શકાતું. ના તો એને બીજા પાસેથી ઉછીનું લઈ શકાય કે ના તો કોઈનું છીનવી શકાય કે ના તો એને દુકાનોમાંથી ખરીદી શકાય કે ના તો સંગ્રહ કરી શકાય પણ હા, એને વહેંચી જરૂર શકાય છે.

અંતે,આપણે જિંદગીના ટુકડે ટુકડા કરી સુખ શોધતા રહીએ ઘણા ખરા અંશે જિંદગીના ટુકડે ટુકડા કરી પણ નાખ્યા અને શોધવામાં પણ એ નથી સમજી શકતા કે આ જિંદગી મળી છે એ જ ખરું સુખ છે.અંતે, સુખની વ્યાખ્યા” કેટલી? તમને ખબર જ ન હોય તમારા “સુખનું કારણ” બસ એટલી જ…..
©Sneh

🖊️Rekha Manvar

ગમતી ચાહત…..”સ્નેહ” – Lekhanotsav

“તું ગમે છે કારણ હું તને ચાહું છું,

પણ ગમવું અને ચાહવું એ બન્નેમાં ઘણો ફર્ક છે.”

 

વ્યક્તિને જીવનમાં કોઈ ગમતું મળે એનાથી વિશેષ શું જોઈએ. પણ જે ગમે એને ખરા દિલથી ચાહી શકાય છે? જ્યારે આપણે કોઈ વ્યક્તિના રૂપથી, એમના સ્વભાવથી,એમના હાજર જવાબીપણાથી,એમની હોશિયારીથી, એમના કામથી આકર્ષિત થવા લાગીએ એટલે આપણને એ ગમવા લાગે છે.ગમવા માટે ફક્ત ગુણો જ દેખાય છે. આ જ સારી બાબતો બીજી કોઈ વ્યક્તિમાં મળે એટલે અહીં આપણી પસંદ બીજી તરફ વળી જાય છે બીજી કોઈ વ્યક્તિ ગમવા માંડે છે.

 

આમ જોઈએ ને તો, ગમવામાં અને ચાહવામાં ફક્ત મિલિસેકન્ડનો જ ફરક છે.પણ એ મિલિસેકન્ડ તમારો આખોય ટાઈમ ઝોન બદલી નાખે છે.તમારું જીવન બદલી નાખે છે જેના માટે સાચે જ પોતાનાપણાની લાગણી હોય એમને ચાહીને ગમાડી લઈએ છીએ.પણ જ્યાં ફક્ત ગુણોને જ ગણવામાં આવે ત્યાં ચાહત એટલી તીવ્રપણે રહેતી જ નથી.

 

જ્યારે કોઈકને ખરા દિલથી ચાહીએ ત્યારે એમના ગુસ્સાને, એમની મૂર્ખામીઓને, એમની નાદાનીઓને, એમની આદતો, અને એમની ન ગમતી ઘણી બધી બાબતોને આપણે સહર્ષ સ્વીકારી લઈએ છીએ. એમના ગમાંઅણગમાને જાણતા હોઈએ છતાં પણ એમના તરફના પ્રેમમાં આપણે ભીંજાતા રહીએ તો એ “ચાહત” છે. એમનો ફોટો જોઈએ ત્યારે એમની આંખોની ઊંડાણ જોઈને, ખૂબ સરસ દેખાય છે એવુ કહીએ તો, એ આપણને ગમે છે,પણ એમના ફોટામાં જયારે એમની આંખમાં ઊંડાણની સાથે આપણને એમનો ઉજાગરો પણ દેખાય જાય તો એ ચાહત છે.

 

તું ક્યાં છે? ક્યારે આવીશ તું? મને સમય ક્યારે આપીશ? તે જમ્યું કે નહીં? આ બધા સવાલો ક્યારેક અકળાવે છે.પણ જો કોઈ તમને આ સવાલ પૂછે તો એ સમજી લો આ પ્રેમ છે. પ્રેમમાં ચિંતા ભેગી ભળેલી જ હોય છે. મોબાઈલના હજારો કોન્ટેક માંથી ફક્ત કોઈ એકને જ આ સવાલ પૂછી શકાય. એવું પણ થાય કે હજારો કામ હોય તો પણ એમની જોડે જ વાત કરવાનું મન થાય, અર્થ વગરની વાતોમાં પણ કલાકો નીકળી જાય. એકબીજાને પામવા માટે કોઈ પ્રકારની કોશિશ જ નથી કરવી પડતી પણ બંન્ને પક્ષે એક સરખો ઉમળકો હોય જે સદાય ઉભરાતો હોય અને અંતરે રહીને અનુભવી શકાય. જો કોઈ આવું જીવનમાં હોય તો એ ચાહત છે.

 

ચાહવામાં એક મર્યાદા છે.જયારે ગમવામાં લાબું લિસ્ટ છે. ચાહવામાં રાહ છે પણ ગમવામાં જે હાજર છે એની જોડે વાતો કરી લેવાની બસ સમયપસાર થવો જોઈએ એટલે એમાં કોઈ રાહ જોવાની નથી.ગમવામાં માત્ર ઈચ્છાપૂર્તિ નો આશય હોય છે જયારે ચાહવામાં ઈચ્છાઓ જાતે જ થઈ આવે કોઈ આશય વગર પ્રિયપાત્રની ઈચ્છાઓ પૂરી કરવી એ પણ આપણી ઈચ્છા બની રહે છે. ઇચ્છાઓની સાથે ચાહતની જોડી ના શકાય પણ ઈચ્છા વગર ચાહવું એ શક્ય પણ નથી. એમના વગર નહીં જ રહી શકાય એ લાગણી પણ ચાહતમાં આપણેને એકબીજા સાથે જોડી રાખે છે.

 

કદાચ આપણા શબ્દોમાં, વર્તનમાં, વિચારોમાં એમની હાજરી રહ્યા જ કરે.ગમવા માટે હજાર કારણો મળી જાય પણ ચાહવા માટે કોઈ જ કારણની જરૂર નથી અને કારણોને ચાહત સાથે કોઈ નિસ્તબ જ નથી એટલે એનું તારણ શોધવાનો પ્રયાસ પણ અર્થહીન છે. અમુક સમયે સામેનું પાત્ર આપણાં સ્વભાવ કે વિચારોમાં ખરું નથી ઉતરતું. અમુક સંજોગોમાં બંનેના વિચારોમાં એક ભેદ પણ સર્જાય છે. તેમ છતાંય એના માટેનો સ્નેહ સહેજ પણ ઓસરતો નથી. મતભેદ જોવા પણ મળે પરંતુ મનભેદ ક્યારેય સર્જાતો નથી.

 

ગમવું એ ટૂંકા સમયનું ચયન છે. જ્યારે ચાહવું એ સમીપતાનું પર્યાય છે.ચાહવું એ ક્ષણનું સુખ આપે છે તો દિવસ કે મહિનાઓની સહન ન થાય એવી ભરપૂર પીડા પણ આપે છે.અને એ પીડા પામવા છતાં ચાહત ઓછી થતી જ નથી.જ્યારે ગમવામાં કોઈ પીડા નથી બસ છટકબારી છે છૂટવાની. ગમતી વ્યક્તિ સાથે વાત કરતાં પહેલાં વિચાર કરવો પડે પણ જ્યાં ચાહત હોઈએ ત્યાં આપણને આ ડર હોતો જ નથી આપણે મન ખોલીને એમને બધું જ જણાવી દેતા હોઈએ છીએ.

 

આપણને એક સાથે અસંખ્ય લોકો ગમી શકે છે કદાચ અનેક લોકો એક સાથે આપણને ગમાડી પણ શકે છે પણ ચાહવામાં આ શક્ય નથી ગમતી દરેક વ્યક્તિને આપણે ચાહી શકીએ નહીં એ ફરક નજીવો છે .પણ ફરક તો છે જ ને.ગમતાં વ્યક્તિની ભૂલો આપણને એમનાથી તરત દૂર કરી દે છે. પણ જેમને આપણે ચાહીએ છીએ એની અક્ષમ્ય ભૂલોને પણ આપણે માફ કરી દઈએ છીએ.ચાહવાની ક્રિયા ગમવાથી શરૂ થાય છે પણ જેમને ચાહિએ એમનું પછી બધું જ ગમવા લાગે છે.

 

ગમવામાં આકર્ષણ છે અને ચાહવામાં સમર્પણ છે. ગમવાના સંબંધ જરૂરિયાત પૂરતા હોય છે. ચાહવાના સંબંધ શ્વાસ જેવા હોઈ છે ખૂબ જ જરૂરી.પણ જેમ શ્વાસ જરૂરી એમ તું પણ જરૂરી એ વ્યક્ત કરવું પણ એટલું જ જરૂરી છે. ચાહત જતાવવી એ એક એવી અભિવ્યક્તિ જેમાં કાળજી છે, ત્યાગ છે, ચિંતા છે, પ્રતિક્ષા છે, માફી છે સમર્પણ છે અને સદાય માટે સ્નેહ છે. એકબીજાને બાંધી રાખીને નહીં એક બીજામાં બંધાઈ જવાની ઈચ્છા થઈ આવે સંબંધ એટલે સ્નેહસંબંધ.

 

જીવનના સફરમાં ગમતાં હજારો મળી રહેશે પણ ચાહી શકાય એવું કોઈ અનન્ય જ મળશે. ગમવામાં બીજા સાથે હરીફાઈ હોય કે કોઈ આપણને કેટલું ગમાડે છે અથવા કેટલા લોકોને આપણે ગમીએ છીએ પણ ચાહતમાં સ્પર્ધા ફક્ત પોતાની સાથે હોય છે.ચાહત આપવાની સ્પર્ધા, ચાહતમાં પામવાની ઘેલછા હોય છે ભોગવવાની નહીં. ચાહતમાં માપવા કરતાં આપવાની મજા છે. ચાહતમાં મળતી હાર એ પણ જીત કરતાં અનેરી ખુશી આપે. અને મન મુકીને કોઈને ચાહતા ચાહતા વ્યક્તિ પોતાને પણ ચાહવા લાગે છે.

 

અંતે,ગમવું એ એક પડાવ હોઈ શકે પણ ચાહવું એ એક સફર છે એનો કોઈ અંત જ નથી. ગમવાની શરૂઆતથી લઈને ચાહવાની રાહ સુધી એકબીજા સામે હારીને એકબીજાને જીતી લેવાની સફર એટલે “સ્નેહ”…..

 

હું તને ચાહું છું એટલે નહીં કે તું મને ગમે છે,

એટલે કે, તને ચાહતા ચાહતા હું ખૂદને ચાહું છું.

 

Rekha Manvar

સુખની શોધ

આજનો આધુનિક જમાનો ઓનલાઈન સર્ચનો છે એ તો આપણે સહુ સારી રીતે જાણીએ જ છીએ અને આમ પણ વેબસાઈટ પર આપણે સુખ નામનો શબ્દ જેટલી વાર સર્ચ કરીએ એટલી વાર અનલીમીટેડ સર્ચ ઓપશન પણ મળી જાય છે, પણ ‘સુખ ઓનલાઈન નથી મળતું” હા, ઓનલાઈન જીવવાથી જરૂર મળે છે.

ઓનલાઈન એટલે એવું નહીં કે, સતત સોશ્યિલ મીડિયા પર વ્યસ્ત રહેવું અહીં ઓનલાઈન એટલે પોતાના વર્તમાનમાં મસ્ત. ઘણીવાર આપણે બહારની દુનિયામાં સુખ શોધવા મથીએ છીએ એ ભૂલીને કે એ તો આપણી ભીતર જ છે. જીંદગીમાં બધું સર્ચ કરી શકાય પણ સુખ નહીં. સુખ સર્ચ નથી કરવાનું એ તો આપણે મેળવવાનું છે. સુખ સ્થળ, વસ્તુ કે ભૌતિક સગવડતાઓને આધારે નથી પામી શકાતું પણ આપણી જિંદગીને માણવાની રીત પર આધાર રાખે છે. અને બધું મેળવી લેવાની ઈચ્છા કરતા જેટલું મળે છે એટલું માણી લેવાની આદત સુખ માટે વધુ સારા પરિણામો આપે છે.

સુખ પામવા માટે,સ્વજન પાસેથી મળતી “સગવડતાઓ” નહીં,સ્વજન સાથે વિતાવેલી “ક્ષણો” ખૂબ મહત્વની છે. નકામું ભરી રાખવું એ મનુષ્યનો સ્વભાવ માત્ર છે. યાદ રાખો કે, જો “સંગ્રહ” કરવાથી જ સુખ મળતું હોય તો કીડી જેટલું સુખી કોઈના હોત. સુખની શોધમાં આપણે એ રીતે રઘવાયા થઈ જઈએ છીએ કે પાસે પડેલું સુખ જોઈ જ નથી શકતા. સુખનો અભાવ એ સુખ ખોવાઈ જવાને કારણે નથી એ તો માત્ર માણસની વૃતિ છે. તમે જ્યાં સુધી સુખને શોધ્યા કરશો ત્યાં સુધી સુખ તમને નહીં જ મળે.

આપણે સુખ શોધવા નિકળીએ છીએ, કદી કોઈ દૂ:ખ શોધવા નિકળ્યું હોય એવું સાંભળ્યુ છે, પણ જ્યારે આપણે સુખ શોધવા નિકળીએ છીએ ત્યારે એ જ દૂ:ખનું કારણ બની રહે છે. હકીકત એ છે કે, આપણને કોઈના દુઃખે દુ:ખી થતા તો ખૂબ સારી રીતે આવડે છે,પણ કોઈના સુખે સુખી થતા આવડતું નથી. આધુનિક વ્યક્તિ આજ સુધી શોધી નથી શકયો કે સુખ શેમાં છે? રંગમાં, રૂપમાં, સ્વાદમાં કે સ્વાર્થમાં? અને છે તો કેમ સુખ વધારે છે?

બાળપણની એક વાર્તા તો યાદ હશેને, એક વખત એક ગામડાનો ભાઈ શહેર જઈને કોબીજનો દડો લાવ્યો અને એની પત્નીને કહ્યું કે લે , આજે આનું શાક બનાવજે. થોડીવાર પછી એમની પત્ની થાળીમાં કોબીના પાન લઈને ઉકરડા પર ફેંકવા જતી હતી, એ જોઈને પતિને પૂછ્યું ક્યાં છે અને ક્યાં જાય છે? પત્નીએ નારાજગી સાથે જવાબ આપ્યો, તે વળી આ બધું ફેંકવા બીજે ક્યાં? આ શહેર વાળા એ તો તમને છેતરી લીધા બધું જોઈ નાખ્યું પણ અંદરથી ના તો કોઈ ગોટલો નીકળ્યો કે ના એવું કંઈ જેનું શાક બની શકે અંદર એવું કશું નથી. પતિ તો ખૂબ ચિડાઈ ગયો અને બોલ્યો, અરે ,મૂરખ! આમાંથી કંઈ ના નીકળે એ થાળીમાં જે પાંદડા પડ્યા છે ને એનું શાક બનાવવાનું છે.

આપણી જિંદગી પણ કદાચ આવી જ છે. સુખનું મૂળ આપણી અંદર જ પડ્યું છે પણ આપણે જિંદગીના એક પછી એક પડ ઉખેળીને અંદરથી સુખ નામનું ગોટલું શોધવા મથ્યા કરીએ છીએ પણ ખરેખર અંદર કઈ હોતું જ નથી જે છે તેના ઉપલા પડમાં જ છે પણ જો ઓળખતા આવડે તો. આપણે સુખને નથી શોધતાં બસ એની માત્રા શોધીએ છીએ. ડગલેને પગલે અન્ય સાથે સરખામણીનું ત્રાજવું લઈને આપણા સુખને માપવા બેસી જઈએ છીએ. ખરેખર સુખ કેમ શોધવું એ ખરી સમસ્યા છે જ નહીં એના તો કરોડો ઉપાયો છે આપણી પાસે પણ આપણે સુખી રહી શકતા નથી એ જ આપણી સાચી સમસ્યા છે.

આપણામાંથી મોટા ભાગના માટે સંસારમાં પોતાનું ધારેલું થાય એ જ સુખ છે અને એ સુખ માટે આપણે વલખાં મારવા લાગીએ છીએ એ ભૂલીને કે સુખ એ ભૌતિક સગવડતાઓ કે માપદંડ આધારો પર નથી મળતું. દરેક કર્મ હંમેશા સુખ અપાવતું હોતું નથી પણ કર્મ કર્યા વગર ક્યારેય સુખ મળતું પણ નથી. સુખ માટેની આપણી લાગણીઓ અને માંગણીઓનો ક્યારેય અંત આવતો જ નથી અને આપણી માંગણી કંટાળાજનક વાક્યની જેમ લંબાતી જતી હોય છે. સુખની આશા એ સંગમ જેવી હોય છે જે ક્યારેય પૂરો જ નથી થતી.

સુખને શોધવા વલખાં મારતો માનવી ભૂલી જાય છે કે, જે ભીતર નથી એ વિશ્વમાં ક્યાંય નથી.સુખરૂપી વૃક્ષની ડાળીએ ઝૂલવા તલપાપડ રહેતો વ્યક્તિ ભૂલી ચુક્યો છે કે મૂળને પણ સંતોષ નામનું ખાતર ખૂબ જરૂરી છે. મને યાદ નથી પણ કોઈએ કહ્યું છે કે, સુખી થવા માટે સુખને પિછાણવું પડે છે, જાણવું પડે છે અને પછી માણવું પડે છે. તમારા જીવનમાં શાંતિ અને સંતોષ હોય ને તો એ જીવનનું મોટામાં મોટું સુખ છે.

🖊️Rekha Manvar”સ્નેહ”