section and everything up till
*/ ?> હ્રદય રસ Archives - Shabdoni Sangathe

ગૃહિણી

ઘડીક પગમાં ને ઘડીક બાથમાં રમું છું,
એક નટની જેમ તારા હાથમાં રમું છું.

તારે તો તું ભલો ભલું તારુ એક કામ,
હું આખા ઘરને લઇને કાખમાં રમું છું.

હતી જે કાલે આજે રહી નથી એવી,
જૂની હું આલ્બમમાં કબાટમાં રમું છું.

માંગતી તો હતી હું સાગરમા સમાવા,
ઘરની ચાર દીવાલોના ઘાટમાં રમું છું.

ખરચાવ છું રોજ – રોજ ખરપાવ છું,
હું સંસારનાં સબંધોની હાટમાં રમું છું.

જીવ તો જીવતા જીવ ઉડી ગયો છે,
ખોળિયુ ખાલી થવાની વાટમાં રમું છું.

🖊️Srushti Khamal

બીક છે

પાંજરામાં ખુશી નથી ને એકલા ઉડવાની બીક છે,
પડછાયા પાડવા ઉભા થશે હેઠે પડવાની બીક છે.

મારે રૂઢિઓને રેઢી મૂકીને રસ્તે ઘણુય રખડવું છે,
પણ માન મર્યાદા મોભાના રક્ષક વડવાની બીક છે.

નરમાશને નેવે ચડાવી સાવ સુષ્ક બનવું સરળ છે,
કૂણી લાગણીની શેવાળે પગ લથડવાની બીક છે.

અજવાળી તોય રાત, તું તો અબળા સ્ત્રીની જાત,
ઘસાયેલ એ ઘરણ મુજ પૂનમને ચડવાની બીક છે.

સામા ઉભા શત્રુને ઉભે ઊભો ચીરવો ફાવે છે મને,
પણ પીઠમાં ખંજર ભરાવનારા ભડવાની બીક છે.

ગારો ખૂંદી, ચાકડે ચડાવીને આકાર આપવા બેઠી,
આ ઘડવૈયાને ઘાટ ઘડાનો ખોટો ઘડવાની બીક છે.

હવનમાં હાડકા આવશે જ એ સદીયો જૂની રીત,
હું ‘આરસી’ વાદળીને આભને અડવાની બીક છે.

🖊️Srushti Khamal

“આભાસી અંત”

એ ક્ષિતિજ તો માત્ર આભાસી અંત છે,
જાણી લે વિહંગ આ આકાશ અનંત છે.

“સ્ત્રીને સમજવી અશક્ય છે” કહી દીધું,
હું એટલું પૂછું તારે જાણવાનો ખંત છે?

વેષ ધારો આવેગ ઉમેરો મારો ઢોલે દાંડી,
ભવાઈ ભજવતા રહો જગ નાટ્યમંચ છે.

મારા ભાઈ અઢાર દહાડે મહાભારત મટે,
અહીં સદી લાગે આ સ્વ સાથેની જંગ છે.

હતું અને છે વચ્ચે ઘણું બધું બદલાય છે,
જે હતું મારું એને મારું કહેવામાં રંજ છે.

દીવાલ તોડીને પણ અસ્તિત્વ બની શકે,
પથ્થરને છો લાગે કે અમાન્યાનો ભંગ છે.

-સૃષ્ટિ ખમળ “આરસી”