section and everything up till
*/ ?> સ્નેહની શબ્દાવલી Archives - Shabdoni Sangathe

સરખામણીની સ્પર્ધા

 

આપણું જીવન એ રમતનું એક એવું મેદાન છે, જેના પર સ્પર્ધા કરનાર ક્યારેક જીતે છે, તો ક્યારેક હારે છે, પણ સરખામણી કરનાર હમેંશા હારી જાય છે! સ્પર્ધા આપણને વધુ ને વધુ બહેતર બનવા તરફ દોરી જાય છે, જ્યારે સરખામણી આપણને સક્ષમ હોવા છતાં આગળ વધવા દેતી નથી.

આધુનિક યુગમાં સોશિયલ મીડિયા સરખામણીનું મોટું કેન્દ્ર છે. આ એક એવું પ્લેટફોર્મ છે જ્યાં બધા જ સઘળું શેર કરતાં રહે છે, એટલે જ અહીં અનાયાસે સરખામણીની ચડભડ શરૂ થઈ જાય છે. શેર, લાઈક અને કમેંટ વચ્ચે જાણે આપણું સાચું સુખ તો કયાંક ખોવાઈ ગયું છે.અન્યના જીવનની ચમકદમક માત્ર આપણી આંખો ને જ નહીં પણ આપણા માનસપાટ પર પોતાની છબી આંકી જાય છે.ખરેખર ક્યારેક તો એવું લાગે કે, આપણા જીવનની દરેક સ્પર્ધામાં બીજા સાથે સરખામણી કરવાની ટેવનું ટોનિક આપણને કદાચ ગળથુંથીમાં પીવડાવી દેવામાં આવ્યું છે.અને આ આદત આપણને સ્વાભાવિક જીવન જીવવા દેતી નથી.

આપણને આપણું સુખ હમેંશા ઓછું જ લાગે છે. અરે કોઈની ખુશી પણ આપણને ખુશ રહેવા દેતી નથી.આપણે બીજાનું જીવન જીવવા લાગીએ છીએ.આમ જોઈએ ને તો, સુખ એકદમ નિરપેક્ષ લાગણી છે, પણ આપણે એને સાપેક્ષ બનાવી મૂકી છે. સુખી થવા માટે આપણી પાસે બધુ જ છે, પણ જ્યારે આપણે કોઈને આપણાં કરતાં વધુ સુખી જોઈએ છીએ, ત્યારે આ બધુ ભૂલાવવા લાગે છે, અધૂરું અધૂરું લાગવા માંડે છે.આજનો માનવી જે કઈ પણ જીવી રહ્યો છે એ હમેંશા કોઇની સાપેક્ષમાં જ જીવી રહ્યો છે. અન્યની સાપેક્ષે પોતાની ખુશીઓ અને પોતાની સફળતાનું સતત મૂલ્યાંકન કરતો રહે છે, અને એટલે જ જીવન સ્પર્ધામાં હાર કે જીત જે મળે એ પચાવવું ખૂબ કઠિન બની રહે છે.

જીવન સ્પર્ધામાં કોઈપણ વ્યક્તિ પોતાની જાતને ‘underestimate’ કરતા હોય છે અથવા તો ‘overestimate’ કરતા હોય છે.ખરેખર તો જીવનમાં આગળ વધવા માટે આ બંને પરિસ્થિતિઓ અવરોધરૂપ બનતી હોય છે.આ બંને પરિસ્થિતિઓમાં વ્યક્તિ કાયમ પોતાની સરખામણી અન્ય સાથે કરતો હોય છે અને ઘણા અંશે બીજાને અનુસરતો હોય છે. અને જે પોતાની રાહ જાતે ખેડી નથી શકતો એને કદાચ સફરના અંતે ધારેલ મંઝિલ નથી મળી શકતી. જિંદગીના રસ્તામાં આવતા માઈલ-સ્ટોનને માત્ર કિલોમીટર દર્શાવનાર પથ્થર સમજનાર કદી સફળતાના કિલોમીટર પાર કરી શકતા નથી.માટે જ જીવનસ્પર્ધમાં વ્યક્તિએ પોતાની જાતને હમેંશા ‘આત્મ-વિશ્વાસ’ નામની ઢાલથી સુરક્ષિત કરવું પણ એટલું જ અનિવાર્ય છે.

જીવન સ્પર્ધા જ્યારે સરખામણીનો ભોગ બને છે,ત્યારે આપણે આપણામાં રહેલા મૂળભૂત તત્વો, સિદ્ધાંતો અને લાગણીઓ જ ભૂલી જતાં હોઈએ છીએ. આપણે એ ભૂલી જતાં હોઈએ છીએ કે ઈશ્વરે દરેક વ્યક્તિને એક અલગ અસ્તિત્વ અને વ્યક્તિત્વ આપેલું છે. આપણે આપણામાં રહેલી ક્ષમતાઓને સતત કોઈ અન્ય સાથે સરખાવતા રહીએ છીએ અને દુ:ખી થતાં રહીએ છીએ.આપણા થી કોણ સુખી છે એનું લિસ્ટ આપણને કંઠસ્થ રહી જાય છે. ઘણી વખત તો અન્ય એ જે મેળવ્યું એમાં આપણું સુખ છે કે નહીં, એ વિચાર્યા વિના જ દુઃખી થવા લાગીએ છીએ. આપણાંમાં શું રહેલું છે, એને આપણે ભૂલી જતાં હોઈએ છીએ. અને કદાચ એટલે જ આપણાં કરતાં વધુ સુખી લોકોને ‘અભિનંદન’ આપવાનું આપણે ભૂલી જતાં હોઈએ છીએ.

કોઈપણ સ્પર્ધા હોય પણ એક નિયમ દરેક સ્પર્ધામાં હોય જ છે કે, પરિણામ ભલે કઈ પણ હોય પણ રમતના અંતે બંને પ્રતિસ્પર્ધીઓ એકબીજાને ‘હેન્ડ શેક’ કરી બિરદાવે છે, આ ખેલદિલી માત્ર રમત માં જ નહીં જીવન સ્પર્ધામાં પણ અપનાવી શકાય. વ્યક્તિ તરીકે કોઇની જીતને બિરદાવવા જેટલી ખેલદિલી આપણાંમાં હોવી જોઈએ. બીજા નંબરે આવનાર એ ભૂલી જાય છે કે એને એક સિવાય બાકીના બીજા બધાને ઓવર ટેક કર્યા જ હોય છે! પણ એકને માત ના આપી શક્યાનો અફસોસ ખૂબ મોટો હોય છે.

ખરેખર તો, જીવન સ્પર્ધામાં જીતવા માટે આપણું ખુદનું જીવન જીવવાની તાલાવેલી આપણામાં હોવી જોઈએ. દરેક ક્ષણોને જીવી લેવાની આતુરતા આપણામાં હોવી જોઈએ. બની શકે તો જીવનના દરેક તબબકા માંથી સરખામણીની સ્પર્ધાને જ તિલાંજલિ આપી દઈએ.જીવનમાં સ્પર્ધા તો આવ્યા જ કરવાની અને સ્પર્ધામાં ભાગ લેવો ઘણો અનિવાર્ય છે. જીવનમાં દરેક પ્રકારની સ્પર્ધા રમી શકાય અને યાદ રાખવું કે,જીવન સ્પર્ધામાં કશું જ નિશ્ચિત નથી. ક્યા પગલે જીતની અનુભતી મળશે કે ક્યા ડગલે હારનો અનુભવ થશે એ પણ નક્કી નથી.પણ હા,જીવન સ્પર્ધામાં સરખામણી કરનારની હાર દરેક પગલે નિશ્ચિત જ હોય છે. ખેલદિલી એ જીવન સ્પર્ધામાં સફળ થવાનો સહુથી સરળ ઉપાય છે.

રેખા મણવર…..”સ્નેહ”….

ઇર્ષ્યાની અગનજાળ

વ્યક્તિ ક્યારેય સ્વીકારશે નહિ કે એને જીવનમાં કોઈના પણ માટે ઈર્ષ્યાની અનુભૂતિ થઈ છે. છતાં, ઈર્ષ્યા એ એક અનિવાર્ય લાગણી છે જેનો અનુભવ આપણામાંના દરેકને થતો જ રહે છે. ઈર્ષ્યાની સમસ્યા એ નથી કે તે સમય સમય પર આવે છે, પરંતુ ખરી સમસ્યા એ છે કે અમુક સમયે આપણી ઈર્ષ્યા આપણને જકડવા લાગે છે. અને ત્યારે થતો અનુભવ ખૂબ ભયાનક હોય છે. તેથી જ આપણી ઈર્ષ્યાત્મક લાગણીઓ ક્યાંથી આવે છે તે સમજવું રહ્યું અને તંદુરસ્ત, અનુકૂલનશીલ બનીને ઇર્ષ્યા સાથે કેવી રીતે વ્યવહાર કરવો તે શીખવું ખૂબ જરૂરી બની રહે છે.

આપણા જીવનમાં ઘણા બધા ક્ષેત્રોની ચાવી છે. આપણી સહજતા જે આપણા આંતરવ્યક્તિત્વ સંબંધોથી લઈને આપણી કારકીર્દિ સુધીના આપણા વ્યક્તિગત લક્ષ્યો સુધી મુખ્ય પ્રેરણાસ્ત્રોત બની રહે છે.પણ ઈર્ષ્યાનો નાનકડો તણખો આપણી સહજતાને નષ્ટ કરી દે છે. અંગત સંબંધ હોય કે કાર્ય ક્ષેત્ર દરેક જગ્યાએ વ્યક્તિની ઈર્ષ્યાભાવનું સમતોલન રહેવું ખૂબ જ આવશ્યક છે.મોટાભાગે દરેક જગ્યાએ એકની આવડત બીજા માટે ઈર્ષ્યાનું મૂળ કારણ બની રહે છે.અને પછી ભીતરે ઈર્ષ્યાની અગનજવાળ ઉત્તપન્ન થઈને સઘળું બાળી નાખે છે.

આપણને ગમે કે ના ગમે પરંતુ આપણે સ્વીકારવું રહ્યું કે, દરેક વ્યક્તિની અંદર પોતાની એક આવડત હોય છે. દરેક વ્યક્તિ પોતાની આવડત મુજબ પોતાના કાર્યને સારી રીતે કરવાનો પ્રયત્ન કરતો હોય છે. જયારે કોઈ એક જ કામ અલગ અલગ વ્યક્તિને આપવામાં આવે ત્યારે હળવી સરખામણીથી શરૂ થતું મૂલ્યાંકનને અંતે બંને માંથી એકના મનમાં ઈર્ષ્યાભાવ અનાયાસે ઉત્તપન્ન કરતો જાય છે.

આપણે સહુ જાણીએ છીએ કે, એક સમાન રંગ હોવા છતાં કાગડો અને કોયલ બંને અલગ જ રહે છે.કાગડો ગમે એટલું કરી લે તો પણ એ ક્યારેય કોયલની જેમ એનો અવાજ મધુરો નથી જ બનાવી શકવાનો. અને સામે પક્ષે કોયલ પણ કદાચ કાગડાની જેમ નિ:સ્વાર્થભાવ ક્યારેય કેળવી નહીં શકે. બંનેની આવડત અને ક્ષમતામાં ઘણો ફરક છે. અને કોયલનું પોતાનું એક અલગ મહત્વ છે તો કાગડાનું પણ પોતાનું અલગ મહત્વ છે.

આજના આધુનિક જમાનામાં ૯૦ ટકા વ્યક્તિઓ ઈર્ષ્યાના ભાવથી પીડાતું હોય છે. ઈર્ષ્યાનો ભાવ ખોટો નથી.આડકતરી રીતે અમુક પ્રકારની ઈર્ષ્યા વ્યક્તિની સફળતામાં ઘણું મોટું કામ કરી બતાવે છે પણ મોટાભાગે ઈર્ષ્યાનો ભાવ એટલો બધો પાંગરી જાય છે એ વ્યક્તિ અથવા સંબંધ કરતાં પણ મોટો થઈ જાય. આજે જ્યાં જોઈએ ત્યાં વ્યક્તિ આ ઈર્ષ્યાની આગથી ભીતરે સળગતો હોય છે. પણ હ્ર્દય પર હાથ મૂકીને વિચારો ઈર્ષ્યા શાની છે? અન્યની આવડતની કે પછી પોતાના કરતાં કોઈ ચડિયાતું છે એની? દરેક વ્યક્તિમાં કોઈને કોઈ આવડત હોવાની જ એટલે કોઈના વિશિષ્ટ આવડતની ઈર્ષ્યા કરવી એ માત્ર મુર્ખામી છે. અને જો કોઈ તમારા કરતાં ચડિયાતું સાબિત થાય છે તો પછી તમારે ઈર્ષ્યા કરવાની હોય કે મહેનત??

આપણે ધારીએ તો આપણું જીવન એવું બનાવી શકીએ કે પોતાની આવડત અને પોતાનું મહત્વ બતાવી શકીએ.પણ આપણે બધા જ હમેંશા બીજાની આવડતથી અથવા બીજાની પ્રગતિ જોઈને ખૂબ અંજાય જઈએ છીએ.અને ધીમે ધીમે એ ઇર્ષ્યાભાવ પેદા કરે છે.અને સંબંધમાં જયારે ઈર્ષ્યા સાથે કડવાશ અને ગુસ્સો આવે છે, ત્યારે તે ખરાબ વર્તન તરફ દોરવણી કરે છે. ઘણીવાર બીજાની પ્રગતિની નાનકડી જ્યોત આપણા મનમાં ઈર્ષ્યાની અગનજવાળ પેદા કરી દે છે. તો ઘણી વખત અંગત સંબંધમાં કોઈ ત્રીજી વ્યક્તિની હાજરીથી આ ઇર્ષ્યાભાવ આવી જતો હોય છે. પણ વિચારો એ સંબંધ તમારો છે તો પછી અન્ય કોઈ વચ્ચે આવે એવી કોઈ શકયતા ખરી? કોઈપણ ક્ષેત્ર હોય આ ઈર્ષ્યા એ એક એવી આગ છે તે સૌથી પહેલા આપણા પેટમાં રેડાય છે અને અંતે આપણને જ બાળી નાખે છે.

જીવનમાં સફળતા માટે આત્મવિશ્વાસ ખૂબ પ્રાથમિક બાબત છે એમ કોઈપણ ની ઈર્ષ્યા ના કરવી એ પણ સફળ થવા માટે ખૂબ જરૂરી છે.કોઈ કામ માટે અતિશય ઉત્સાહ હોય ત્યારે સફળતા જરૂરથી મળે જ છે.પણ એ પ્રગતિ તમારા આત્મવિશ્વાસના પાયા પર રચાય તો દીર્ઘ સમય સુધી સફળતા પામી શકો પણ જો એ પ્રગતિ માત્ર અન્યની ઈર્ષ્યાથી પામશો તો ક્ષણીક જ સફળતાને અડકી શકશો.

સંબંધમાં પણ આ જ નિયમ લાગુ પડે છે. આપણા સંબંધમાં વચ્ચે આવતી કોઈપણ વ્યક્તિ આપણને ગમતી જ નથી અને જયારે કોઈપણ કારણસર આપણને કોઈ વ્યક્તિ નથી ગમતી એટલે આપણે તેના પ્રત્યે ઈર્ષ્યા કરતાં થઇ જઈએ છીએ, બની શકે એ અણગમતી બાબત આપણને સતત ખૂંચતી રહે છે. અને જે ખુંચે છે,એ કાયમ આપણને ડીસ્ટર્બ કરતું રહે છે. અમૂકવાર એ ડિસ્ટર્બન્સ એટલું બધું વધી જાય છે કે ઇર્ષ્યાભાવને લીધે આપણે આપણા સંબંધને જ કાયમ માટે ગુમાવી બેસીએ છીએ.માટે આવી બાબતોથી બને તેટલા દુર રહીએ. કોઈ વ્યક્તિના ગમે તો તેનાથી દુર થઇ જવું. તે વ્યક્તિ શા માટે નથી ગમતી? તેનું વિશ્લેષણ નાં કરતાં રહેવું! જો વિશ્લેષણ કરતાં રહીશું તો ઈર્ષ્યા કરતાં રહીશું. અને જે વ્યક્તિ આપણને નથી ગમતી તેના વિશે જ આપણે વિચાર્યા કરીશું અને જો અણગમતું છે એને જ મહત્વ આપતા રહીશું તો આપણું ગમતું ઘણું છૂટી જશે.

આપણે જયારે કોઈ વ્યક્તિને આપણાથી આગળ વધતાં જોઈએ છીએ, તો સ્વાભાવિક ઈર્ષ્યા થઇ આવે છે, પણ એ ઈર્ષ્યા આપણો પ્રોબ્લેમ છે, અને જેટલી જલ્દી સોલ્વ કરી લેવો, એ ઈર્ષ્યા આપણા મનમાં એ વ્યક્તિ પ્રત્યે દ્વેષ જગાવે નહીં એ આપણે જોવું રહ્યું. અને જો આપણે કોઈ પ્રત્યેની ઈર્ષ્યાની આગમાં સળગતાં રહીશું, તો મુક્ત બનીને નહી જીવી શકીએ. અને એ વ્યક્તિને પાછળ રાખી દેવામાં આપણે આપણી સમગ્ર ઉર્જા વ્યર્થ ખર્ચાય છે. આપણને સહુને ઈશ્વરે અખૂટ ઉર્જા આપી છે, જેનો ઉપયોગ હમેંશા હકારાત્મક રીતે કરતાં રહીશું તો આપણે આપણા જીવનને સાચા અને સારા માર્ગે લઈ જવામાં જરૂર સફળતા મળશે.આપણી ઉર્જાને બીજા કોઈને પાછળ રાખી દેવામાં વાપરીએ એનાં કરતાં એ ઉર્જાનો ઉપયોગ ખુદને આગળ લઇ જવામાં કરતાં રહીએ તો એ જરૂર લાભદાયી નીવડશે.જીવવા માટે કોઈ મોટા મોટા નિયમો જરૂરી નથી હોતા, બસ નાની નાની બાબતોને અવગણતાં રહેવાનું હોય છે. જેનાથી આપણે ડીસ્ટર્બ થતા હોઈએ, એવી દરેક બાબતોથી દુર રહીએ. આપણું જીવન આપણું છે, અને આપણા માટે જીવતાં હોય છે, તેઓનું હોય છે. તેને કોઈની ઈર્ષ્યામાં વેડફી દેવું નહિ. હમેંશા યાદ રાખવું કે,કોઈની ઈર્ષ્યા કરી અને આપણે આપણા જીવનમાં ક્યારેય રોશની ફેલાવી શકીએ નહી.

એવું કહેવાય કે, સમજદાર ને ઈશારો પૂરતો છે એટલે બસ આટલું યાદ રાખવું કે ,

જે નથી કરી શકતાં એ જરા પડતું મૂકી દો,
થોડું ધીમે ચાલો આમ દોડવાનું મૂકી દો,

ઊંચે ઉડવા બીજાને નીચા પાડવાનું છોડી દો,
બીજાના સહારે આગળ વધવાનું મૂકી દો,

સાચવો નિજ સંબંધને સ્નેહ થકી,
ઈર્ષ્યાની અગનજ્વાળામાં બળવાનું મૂકી દો…..

રેખા મણવર…સ્નેહ

જીવન વર્તુળની ધરી.. માનસિકતા

આપણા દરેકનું જીવન સતત દોડતું રહે છે અને આ દોડમાં ઘણા અવરોધો તેમજ પડાવો આવતા હોય છે. અમુક વાર આપણે પોતાને અન્ય કરતાં શ્રેષ્ઠતમ સમજવા લાગતાં હોઈએ એટલે આ બધું તો મને ખબર જ છે એમ સમજીને પડી રહીએ છીએ. અને મિત્રો ખ્યાલ છેને, બંધિયાર પાણીમાં જીવાત જલ્દી પડે છે.બસ એ જ રીતે અટકી ગયેલી જિંદગીમાં ઘણાં અભેદ વર્તુળ રચાવા લાગતાં હોય છે. કાળક્રમે આપણે એ વર્તુળમાં જ એટલાં ઘૂમ્યા પણ કરીએ છીએ અને અંતે ઘણું ચાલવા છતાં હતા ત્યાં ના ત્યાં જ હોઈએ એવું પણ લાગવા લાગે. આવા અભેદ વર્તુળમાંથી આપણે જાતે જ બહાર નીકળતા શીખવું પડે છે. આમ તો આવા વર્તુળ રચાય નહીં એ જ સર્વોત્તમ છે.

જીવનમાં રચાતા અમુક વર્તુળો જે સહ સામાન્ય છે એ છે, એમાંનું એક છે “માનસિકતાનું વર્તુળ”. દરેક વ્યક્તિની માનસિકતા અને તેનો દ્રષ્ટિકોણ વ્યક્તિના જીવનરથની દિશા નક્કી કરવામાં અગ્ર ભાગ ભજવી જાય છે.જીવન હમેંશા અસીમ શક્યતાઓ લઈને આવે છે, પણ સંકુચિત માનસિકતા એ આપણા જીવનને સીમિત કરી દેતી હોય છે.જો આપણે આપણા જ બનાવેલ આ સંકુચિત માનસિકતાના વર્તુળોમાં ફસાયેલા રહીશું, તો એ તમામ શક્યતાઓ સમાપ્ત થઇ જશે.

આપણી વૃદ્ધિ અને વિકાસ સાથે આપણા મનની કોરી પાટી પર આવા અસંખ્ય વર્તુળો રચાય જતાં હોય છે. જે વર્તુળો ઘણા ખરા અંશે આપણને સંકુચિત કરી દેતા હોય છે, માટે આપણે જ ત્રિજ્યા મોટી રાખી એમાંથી બહાર નીકળી જવું હિતાવહ છે. જો આપણે એ કુંડાળામાંથી બહાર નહિ આવી શકીએ તો આપણે એકદમ સંકુચિત બની રહીશું. દરેક વ્યક્તિ કાયમ મોટા ભાગે ઉતાવળમાં અન્ય વિશે પોતાનો મંતવ્ય રજૂ કરી દેતું હોય છે.અન્ય કેવા છે, અન્યના જીવનમાં શું ચાલી રહ્યું છે એવા જ વિચારોના વર્તુળમાં ઘેરાયેલા રહેતાં વ્યક્તિ માટે પોતના જીવનનું વર્તુળ સચવાતું નથી.અન્યનું સુખ પણ આંખમાં કણાંની જેમ ખૂંચતું હોય ત્યાં દ્રષ્ટિકોણની પરિપક્વતા કેટલી હશે એ દરેક એ સમજવું રહ્યું.

આજના માણસને પોતના જીવન વર્તુળમાં મસ્ત રહેવા કરતાં બીજાના જીવન વર્તુળમાં શું ચાલી રહ્યું છે એની મથામણમાં વ્યસ્ત રહેવું વધારે માફક આવે છે. વ્યક્તિ જેટલો ઊંચે સ્થાન પામતો જાય એટલી જ એની માનસિકતા નીચેના સ્તર પર જાતી જાય છે અને જ્યારે કોઈ વ્યક્તિ પોતાની મહેનત કે આવડતથી સમાજના ખોખલા વિચારોના કોચલામાંથી બહાર આવીને જરા ઊંચે જવા પ્રયાસ કરે એટલે બાકીના તમામ એની પાંખો કાપવાની હરીફાઈ માં ઉતરી આવે છે. હવે વિચારો કે, આ માનસિકતા સાથે આપણે આપણા જીવનવર્તુળને કઈ દિશામાં આગળ વધારીશું?

ખરેખર જો વિકસિત જવું જ હોય ને તો જુના રીત-રીવાજો, પ્રણાલીઓના, રૂઢીઓના વર્તુળોમાંથી બહાર આવી જઈએ અને નવા વિચારોને આવકારીએ અને અન્યની નકામી પણોજણ માંથી મુક્ત રહીએ. જેઓ નવીનતાને આવકારે અને સ્વીકારે છે તેઓ જ મસ્ત બનીને જીવી શકે છે. જિંદગીને દરેક પગલે નવી તકો આપતાં રહીએ. નવીનતા અને વિવિધતા જ જીવનને જીવંત બનાવતાં રહે છે. ગીતા સાર તો આપણે સહુને કંઠસ્થ છે કે, ‘પરિવર્તન એ સંસારનો નિયમ છે’ માટે આપણે પણ સમય અનુસાર સતત બદલાતા રહેવું રહ્યું અને એ માટે આ જરૂરી છે કે નબળી માનસિકતાના આ વર્તુળની બહાર નીકળવું. અને બની શકે તો આપણા મૂલ્યાંકનની માપપટ્ટી આપણે આપણા ખિસ્સામાં જ રાખીએ. જો આપણે અન્યના જીવનમાં રસ લઈશું તો એક દિવસ આપણને આપણું જીવન જરૂર નિરસ લાગશે. આ તુચ્છ વર્તુળને જ દુનિયા માની જીવતા રહીશું તો આપણું જીવન એક દિવસ જીવંતતા જરૂર ગુમાવી દેશે. મનમાં કશુક એવું ખૂંચતું રહેશે જે કાયમ માટે પીડા દર્દ આપતું રહેશે.

વ્યક્તિની માનસિકતા એનાં વર્તન વ્યવહાર અને વાતોમાં ઉપસી આવતો હોય છે, અમુક વ્યક્તિમાં અમુક ઉંમરે પણ મેચ્યોરિટી આવતી જ નથી.એનું એક કારણ એ એમની માનસિકતા છે.ઘણા વ્યક્તિ પોતાનું જ ગાણું ગાયા કરતાં હોય છે એનું એક કારણ અન્ય માટેની એમની અદેખાઈ અથવા પોતે જ ઉત્તમ છે એ સાબિત કરવાની જીદ પણ હોય છે. પણ જો ખરેખત ઉત્તમ બનવું હોય તો પોતાની માનસિકતાને ઉચ્ચ કક્ષાની બનાવો.માત્ર પોતાનો વિસ્તાર વધારવો જરૂરી નથી પણ જરૂરી છે વિચારોથી વિસ્તૃત બનવું.

આપણે સહુ જાણીએ છીએ કે, ઋતુઓ અનુસાર એમનું વાતાવરણ બદલાતું રહે છે,નવા સંશોધનો સાથે વિશ્વ પણ બદલાતું રહે છે. કુદરતના પ્રત્યેક તત્વમાં કાળક્રમે બદલાવ આવતો રહે છે, તો આપણે શા માટે આવા વર્તુળમાં અટવાયેલા રહેવું? જિંદગીના સોફ્ટવેરને પણ મોબાઈલના સોફ્ટવેરની જેમ અપડેટ કરતા રહીએ, આપણી માનસિકતા અને દ્રષ્ટિકોણ દીર્ઘકાલીન હોવા જરૂરી છે. બની શકે તો સમયના પ્રવાહ સાથે આપણે આપણા ઉચ્ચ વિચારો સાથે વહેતા રહીએ, આમ પણ વહેતાં પાણી પર લીલ બાઝતી નથી. સતત વહેતું નાનું ઝરણું અન્ય માટે જરૂરથી પ્રેરણાદાયી બની રહે છે.

બીજાના વર્તુળની ત્રિજ્યા કેટલી છે એ માપ્યા વગર નિજ જીવનવર્તુળને સહકાર, સમર્પણ, શ્રદ્ધા ,સ્નેહ અને સાહસની ધરી પર ભ્રમણ કરવા દો.જીવનવર્તુળની એ લયબદ્ધ ગતિ તમારા જીવન લક્ષ્યાંકને સફળ રીતે પાર પાડશે.

🖊️Rekha Manvar