section and everything up till
*/ ?> માસ્તરની મોજ Archives - Shabdoni Sangathe

રભાની ફાંદ – ૧૧

રભા સાથે ચમત્કાર

“જલ્દી બહાર આવો બધા.. જલ્દી બહાર આવો..” મારા ભત્રીજાએ બૂમો પાડી આખી સોસાયટી ભેગી કરી.
“એલા પણ મને તો કહે કે શું થયું?” હું મારા ચશ્મા સાફ કરતો કરતો બહાર દોડી આવ્યો.
“શું થયું? શું સવારમાં બૂમાબૂમ પાડે છો?” રભાના બાપા નાડાવાળો લેંઘો પહેરી બહાર આવ્યા.
“ચમત્કાર થઈ ગયો ચમત્કાર..”
“હવે તું જલ્દી બોલ અહિયાં બધા બાથરુંમ અધૂરું છોડીને આવ્યા છે.” રભાના બાપા લેંઘો ચડાવીને બોલ્યા.
“તમે લોકોએ સવારથી રભાકાકાને જોયા છે?”

બધાએ ના પાડી. હું પણ વિચારમાં પડી ગયો કે રોજ સવારે અલાર્મ પહેલા રભો મને જગાડે પણ આજે તો એ આવ્યો જ નથી. આજે તો એનો મનપસંદ નાસ્તો હતો. ચાર જાતના ગાંઠિયા, મેથીના ગોટા, પપૈયાંનો સંભારો. આમ તો લોકો નાકથી સૂંઘી લે પણ અમારે રભાની ફાંદ બધુ સૂંઘી લે. આજે શું ફાંદ બીમાર પડી છે કે શું?

“હું સવારે પાણી ભરવા જાગ્યો ત્યારે રભો રૂમમાં હતો નહીં.” રભાના બાપા બોલ્યા.
“હા, મને પણ કાંઇ કીધું નથી.” મે પણ આશ્ચર્યમાં કહ્યું.
“એજ કહું છું કે ચમત્કાર થયો છે અને મારુ તો હમેશાનું મનોરંજન બંધ થઈ ગયું.” મારો ભત્રીજો ઉદાસ થઈને બોલ્યો.
“હવે ગોળ ગોળ જલેબીની જેમ વાત ના ફેરવ અને સીધી વાત કર.” મને પણ રભાની જેમ વાત વાતમાં ખાવાની વસ્તુ બોલવાની આદત પડી ગઈ, સંગ એવો રંગ, સારું છે સંગ એવો ઢંગ નથી આવ્યો બાકી હું પણ ફાંદમાં કેવો લાગેત?

“કાકા, આ જુઓ સામે આપણાં રભા કાકા.” મારા ભત્રીજાએ સોસાયટીના બગીચા તરફ ઈશારો કરતાં કહ્યું.

અમે બધાએ એ તરફ જોયું તો રભો બગીચામાં રહેલા બાળકોના હિચકા ખાતો હતો અને રિંકી એને હિચકા નાખતી હતી. મારી તો આંખો પહોળી થઈ ગઈ કે આ શું? હા, એ તો સાંભળ્યું છે કે વાંઢાનું અચાનક નક્કી થઈ જાય તો એ ફુલાઈ જાય પણ આ ફાંદાસુર એની પત્નિ મકોડી પહેલવાન રિંકીની જેમ આટલો પતલો કેવી રીતે થઈ શકે? હું બધા પહેલા દોડી એની પાસે ગયો.

“આવો.. આવો માસ્તર, કયું હિલા ડાલાના?” રભો રજનીકાંતની જેમ ડાઈલોગ બોલ્યો.
“એલા, એ રજનીકાંત છે ગમે તે કરી શકે પણ તું ફાંદાકાંત હતો એમાંથી આ સુંવાળી સુકન્યાની પાતળી કમર જેવો કેવી રીતે થઈ ગયો?”
“આ બધુ મારી રિંકીનો કમાલ છે.”
“ભાઈ, ફાફડામાં રહેલા મરીની જેમ ટૂંકમાં નહીં ફાફડામાં રહેલા ચણાના લોટની જેમ વિગતે વાત કર.”
“માસ્તર, એ બધુ હવે ભૂલી જાવ. રભો હવે કાકડી, ગાજર, બીટ, કોબીજ, પાલક આવું બધુ જ ખાશે અને હા ચિટ મીલમાં મારી રિંકીના ફેવરિટ ગોપાલના વાટકા.” રભાએ ઘમંડથી કહ્યું.

મને તો આ બધા શાકભાજીના નામ રભાના મોઢે સાંભળીને ચક્કર આવી ગયા. લીલા શાકભાજી એ પણ કાચા અને એ પણ રભાના મોઢે નક્કી આ કલિયુગનો અંત થઈ ગયો છે અને સતયુગ આવી ગયો લાગે.

“માસ્તર, ક્યાં ખોવાઈ ગયા?”
“ભાઈ, આ તારી ફાંદ વગર તું અપંગ લાગે છો. તારી ફાંદ તારી ઓળખ હતી. તે કેમ આવું કર્યું તારી ફાંદ સાથે?”
“માસ્તર, બધુ મારી રિંકીના પ્રેમના કારણે થયું છે.” એ હિચકાંમા ઝૂલતાં ઝૂલતાં બોલ્યો.
“તું આ ઝૂલવાનું બંધ કર અને મને કહે આ બધુ થયું કેવી રીતે અને એ પણ એક રાતમાં?”
“રિંકી, તું જ કહી દે માસ્તરને.”
“ફાંદ પર એને બઉ ખિજવે બધા એમ કરી રભેશ ગઈકાલે રાત્રે મારી પાસે બઉ રડ્યા મારાથી એ સહન ના થયું. મે એમને સવારે ૫ વાગે ફોન કરી જગાડ્યા, અને ભંડારી બાબા પાસે લઈ ગઈ. એમણે એક પડીકી આપી એ રભેશ નયણાં કોઠે પી ગયા પછી કાંઇ જ નાસ્તો નથી કર્યો. પડીકી ખાધી એના અર્ધી કલાક રહીને એમને લેટ્રીન લાગી, એ ત્યાં બાબાના ટોઇલેટમા ગયા. વીસ – પચ્ચીસ મિનિટે બહાર આવ્યા અને જેમ તમારી આંખો અત્યારે આમ પહોળી છે એમ જ મારી આંખો ત્યારે આમ પહોળીને પહોળી રહી ગઈ હતી. ભંડારી બાબા પથરી અને ચરબી કાઢવામાં નિષ્ણાંત છે. જય હો ભંડારી બાબાની.” રિંકીએ જયઘોષ કર્યો સાથે રભો પણ જોડાયો.

“આ તો અશક્ય વાત છે. મોટા મોટા ડૉક્ટર પણ ચરબી ઘટાડવાની દવા આપે કાં તો ઓપરેશનનું કહે અને આ તમારો બાબો પડીકી આપીને ચરબી કાઢે!”
“હા, માસ્તર સાવ સાચું છે એ પડીકી પણ બઉ જ સ્વાદિષ્ટ હતી. એકદમ ચટાકેદાર.”
“રભેશ, શું તમે પણ? એ દવા હતી અને યાદ છે ને બાબા એ શું કહ્યું હતું? કોઈપણ ચટપટું અને મસાલાવાળું બિલકુલ બોલવાનું પણ નહીં અને ખાવાનું પણ નહીં.” રિંકીએ પ્રેમથી રભાના ગાલ પર ચિંટીયો ભરીને કહ્યું.
“સોરી.. સોરી.. તો માસ્તર કેમ પણ હવે આપણાં સિક્કા પડે ને! જે તમારું જીમ, તમારું ઝુંબા ના કરી શક્યું એ મારી રિંકીના બાબા ભંડારીએ એક પડીકીમાં કરી બતાવ્યું.” રભાએ રિંકીનો હાથ પકડીને કહ્યું.

મારે તો શું જવાબ દેવો એ જ વિચારતો રહ્યો. મારી પાછળ પાછળ આખી સોસાયટી આવી અને રભાને બધાએ ખૂબ અભિનંદન આપ્યા.

“ક્યાં છે ઓલો ટીનયો ક્યાં છે?” રભો મારા ભત્રીજાનું પૂછતો હતો. “ક્યાં ટીનયા બોલ ને હવે ગેસનો બાટલો.. બોલ એમ બોલ કે ગેસનો બાટલો ફાટશે.. બોલ હવે એમ બોલ કે ગેસ ભરું છું.. ક્યાં તારી જીભ હવે કેમ સિવાઈ ગઈ બોલ કે ફાંદમાં કૂણું કૂણું લાગે.. હાલ માર હવે ફાંદ પર ઠેકડા..” રભાએ કટાક્ષમાં કહ્યું.

“અને ક્યાં છે મારા બાપા? બઉ બોલતા હતા ને કે હું તો સિન્ટેક્સના ટાંકા જેવો છું. હું હાલું તો આખું ઘર ધ્રૂજે.. બોલો બાપા હવે બોલો..” રભાએ એનાં બાપાને કાનેથી પકડ્યા.

“માસ્તર, તમે ક્યાં ભાગ્યા? તમે તો મને ફાંદાસુર, ફાંદાળો, બકાસુર, ભૂખડો ને કેટ કેટલું કહેતા હતા. હવે કેમ મોઢામાં મગ ભર્યા છે?” રભાએ મારી ભાઈબંધી પર પણ સવાલ કર્યા.

“યાદ રાખી લેજો બધા હવે, હવે હું ફાંદ વગરનો રભો છું. તમારા બધા કરતાં મારુ શરીર હવે તંદુરસ્ત છે. હવે કોઈએ જો મને કે મારી મરી ગયેલી ફાંદ પર કાંઇપણ કહ્યું છે તો ભંડારી બાબા પાસે લઈ જઈને મારા કરતાં ડબલ ફાંદ કરાવી નાખીશ. હાલ રિંકી, હવે મારા પાલકના જ્યુસ પીવાનો સમય થઈ ગયો છે.” રભો સ્ટાઈલ મારતા મારતા રજનીકાંતની જેમ ચશ્મા ચડાવ્યા અને ઉપડ્યો, અમારી સામે જોવામાં આગળ એને ભાન ના રહી અને એક ઠેબું આવ્યું અને એ એક ગુલાટી મારી નીચે પડ્યો.

“માસ્તર.. માસ્તર.. એલા એ માસ્તર..” અચાનક સવારમાં મારા દરવાજા પર ઠક ઠકના અવાજ આવ્યા. દરવાજો ખોલીને જોયું તો રભાના બાપા ઉભા હતા.
“શું થયું કાકા?”
“રભો..”
“શું થયું રભાને?”
“રભો સૂતો હતો તો અચાનક પલંગ પરથી નીચે પડ્યો. તમે જલ્દી ચાલો.”

હું દોડા – દોડ રભાના ઘરે પહોંચ્યો, જોયું તો રભો પલાળેલા પોતાની જેમ જમીન પર પડ્યો હતો. બે – ચાર માણસોને બોલાવીને એને ઊભો કર્યો.

“એલા, આ અચાનક પડી કેમ ગયો?”
“માસ્તર..! બાપા..! ટીનયો..! રિંકી..! સોસાયટી..! આ તમે બધા મારા રૂમમાં! મારી ફાંદ..” રભાએ એની ફાંદ તરફ જોયું. “હે રામ! બઉ કરી આ તો સપનું!” રભાએ ફાંદ પર હાથ ફેરવતા ફેરવતા કહ્યું.
“શું બોલે છો? શેનું સપનું?” મે પૂછ્યું.
“એ હું નિરાંતે કહીશ, પેલા તમે ચાર જાતના ગાંઠિયા, મેથીના ગોટા, પપૈયાનો સંભારો આટલું મંગાવો. નાસ્તો કરતાં કરતાં આજે તમને હું મારા સપનાંની હકીકત કહું.”

મે માથું ખંજવાળ્યું પણ સવાર સવારમાં આ ફાંદાસુર સાથે ક્યાં ધડ કરવી એમ માની મારા ભત્રીજાને બસોની નોટ આપી નાસ્તો લેવા મોકલ્યો. નાસ્તો કરતાં કરતાં રભાએ સપનાંની વાત કરી, એ વાત પર આટલું હસવું આવ્યું કે ચારે ચાર જાતના ગાંઠિયા હજમ થઈ ગયા.

🖊️Sunil Gohil “માસ્તર”

રભાની ફાંદ – ૧૦

રભાની સગાઈ

“શું વાત છે રભાકાકા! તમને શેરવાની મળી પણ ગઈ એ પણ તમને ફીટ આવે એવી!” મારા ભત્રીજાએ રભાની શેરવાનીનું ફીટીંગ ચેક કરતાં કહ્યું

“વાત ના પૂછ બેટા, સત્તર દુકાને ફર્યા અમે બન્ને ત્યારે આ ફાંદાસૂરનો કાંઇક મેળ આવ્યો.” મે રભાની ફાંદમાં એક ઘુસ્તો મારતા કહ્યું.

“માસ્તર, હળવે.. હળવે કાલ મારી સગાઈ છે. રિંકી આ ફાંદ જોઈને તો મારા પ્રેમમાં પડી છે.” રભાએ ફાંદને પ્રેમથી જોતા જોતા કહ્યું.

“તો ભાઈ હવે આ ફાંદ ઘટાડવાનું કેન્સલ?”

“હા, રિંકી પેલી એવી છોકરી છે જેણે મને હું જેવો છું એવો પસંદ કર્યો છે. એટલે હવે ફાંદ ઘટાડવાનું કેન્સલ અને એ માસ્તર, તમે ગોપાલના વાટકા લાવ્યા કે નહીં?”

“એલા જમવાનો ટાઈમ થયો અત્યારે વાટકા?”

“હા, મારે હમણાં રિંકીનો વિડીયો કોલ આવશે એ સામે એક વાટકો ખાશે અને હું અહિયાથી એક વાટકો ખાઈશ.”

“કાકા, ના લાવતા હો વાટકા. આ ગોપાલવાળા છે ને બંધ કરવા ઉપર આવી ગયા છે. જ્યારથી રિંકીકાકી આમના જીવનમાં આવ્યા છે ત્યારથી અત્યાર સુધીમાં રેકોર્ડ બ્રેક વાટકા ખાઈ ગયા છે. એ દિવસ દૂર નહીં કે ગિનિસ બુક ઓફ વર્લ્ડ રેકોર્ડવાળા આ રભાકાકાનું નામ લખવા આવશે.”

“બટુકયા, પણ આ વાટકાથી તારે એક ફાયદો તો થઈ ગયો ને મારો ગેસનો બાટલો હવે હમેશાં માટે બંધ થઈ ગયો અને તું મને હવે કોઈ દિવસ ગેસનો બાટલો ખિજવી નહીં શકે.”

“હા એ મારા જીવનનું સૌથી મોટું દુખ છે.” મારા ભત્રીજાએ મોઢું બગાડીને કહ્યું.

“રભલા, હવે બાપા તારે શેરવાનીનું પત્યું કે નહીં? હવે તારો મેળ પડ્યો હોય તો મારા આ ધોતિયાનું કાંઇક કર. શું સગાઈમાં પણ તું મને આમ જ નાડા વગરના ધોતિયા સાથે લઈ જઈશ?”

“બાપા, તમે તો મારા જીગર જાન છો. આ લ્યો તમારું નવું નક્કોર ધોતિયું એ પણ નાડા સાથે.” રભાએ ધોતિયાનું બોક્સ આપતા કહ્યું.

“રભા, હવે જો બધી જ તૈયારી થઈ ગઈ છે અને આજે તારે બસ આરામ જ કરવાનો છે કાલે તો જ તારું મોઢું ગ્લો કરશે.” મે રભાને કહ્યું.

“હા.. હા માસ્તર બસ આ સાત આઠ વાટકા ખાવાના બાકી છે એ પતે એટલે આજનું પૂરું. હવે તમે જાવ હમણાં રિંકીનો કોલ આવશે, મને તમારા બધા વચ્ચે શરમ આવે વાત કરતાં.”

અમે બધા રભાને મૂકીને પોત પોતાના ઘરે નીકળી ગયા. બસ મનમાં એક જ ચિંતા હતી કે રભાની સગાઈ નિર્વિઘ્ને પૂરી થઈ જાય. રભાનું જેવું નસીબ છે એ મુજબ જોતા તો એવું જ લાગે છે કે કાલે કાંઇક તો કાંડ થવાના જ. સવાર પડી, અમે બધા જગમગાટ તૈયાર થઈને નીચે રભાની રાહ જોતા હતા.

“જો.. રભાકાકા આવી ગયા.” મારા ભત્રીજાએ ઈશારો કરતાં કહ્યું.

રભો આટલો હેન્ડસમ તો ક્યારેય નહોતો લાગ્યો, રોઝ ગોલ્ડ એની શેરવાની, એમાં ફેશિયલ કરાવીને ધોળો ધોળો ચટ થયેલો રભો, ગળામાં પાંચ તોલાનો સોનાનો ચેન, હાથમાં ગોલ્ડની ઘડિયાળ, નજીક આવ્યો એટલે આખી સોસાયટીને ખબર પડી કે મયુર રાડોનો પરફ્યુમ છાંટેલો.

“વાહ રભાં આજે તો બાકી તું જ દેખા છો, પહેલીવાર એવું થયું કે તારી ફાંદ પર નહીં તારા પર નજર ગઈ. બાકી તારી ફાંદ જ બધુ ધ્યાન દોરી જાય.” મે રભાને ગળે લગાડતા કહ્યું.

“માસ્તર, આજના દિવસે તો મારી ફાંદ મારી લાજ રાખે ને પણ ગમે તે કહો આજે આ શેરવાનીમાં મારી ફાંદ પણ ચમકે છે.”

“રભલા, અહિયાં આવ.” રભાના બાપાએ રભાના દુખણાં લીધા આજે એ પણ એનો લેંઘો પકડ્યા વગર હાજર હતા.

બધા ગાડીમાં બેસી હૉલ પર પહોંચી ગયા. પહોંચતા જ અમારા બધાનું ભવ્ય સ્વાગત કર્યું. સ્વાગત પણ રભા અને રિંકીને ધ્યાનમાં રાખીને જ કરવામાં આવ્યું હતું. અંદર જતા વેલકમ ડ્રિંક હોય પણ અહિયાં તો વેલકમ વાટકા હતા કારણ કે રિંકીને રભા કરતાં વાટકા વધુ વ્હાલા હતા. રભાને એક રાજાશાહી ખુરસી પર બેસાડી દીધો.
થોડીવારમાં રિંકી દાદરો ઉતરતા નીચે આવી, રિંકી હતી તો મકોડી પહેલવાન પણ કદાચ રભાના પ્રેમના કારણે આજે એ પણ સુંવાળી સુકન્યા લાગતી હતી. એની પણ રોઝ ગોલ્ડ રભા સાથે મેચિંગ ચણિયા ચોળી. એ રભાથી એક કદમ આગળ નીકળી આણે ફેશિયલ સાથે બ્લીચ પણ કરાવેલું, હાથમાં રભાના નામની મહેંદી. મહેંદીમાં રભાની ફાંદ રભા પહેલા દેખાતી હતી, અને રિંકી બિલકુલ દેખાતી ના હતી. રિંકીએ એના વજન કરતાં વધુ વજન વાળો જુડો માથા પર લીધો હતો. રભો તો એને એક જ નજરે જોઈ રહ્યો. મારે રભાનું મોઢું બંધ કરવું પડ્યું.

“માસ્તર, જોયું ને મારી સપનાંની રાણી?”
“હા ભાઈ જેવો રાજા એવી એની રાણી.”

સગાઈમાં બધુ વ્યવસ્થિત ચાલી રહ્યું હતું પણ મને એક વાત અજીબ લાગી કે કોરોનાને કારણે માણસોની મર્યાદા પંચાસ હતી પણ અહિયાં તો માણસો મને સો ઉપર લાગતાં હતા.

“રભા, પોલીસની પરમીશન તો આ લોકોએ લીધી હશે ને? આ પંચાસ માણસો કરતાં વધુ લાગે છે.” મે ચિંતામાં કહ્યું.

“માસ્તર, મારા સસરા બઉ ઊચી નોટ છે એને પરમીશનની શું જરૂર? તમે ચિંતા ના કરો ને બસ પ્રસંગની મોજ માણો.”

સગાઈમાં ગોળ ખાવાની અને ચુંદડી ઓઢાડવાની વિધી સરસ રીતે પૂરી થઈ ગઈ. બન્નેએ મળીને બઉ બધા ફોટા પણ પડાવી લીધા એ ફોટા એવા એવા પોઝ આપીને પડાવ્યા છે, મે પહેલીવાર એક કેમેરામેનને એના ટેલેન્ટ પર શંકા કરતાં જોયો. ફોટા પાડવા પણ કેમ? આ રભો એક ફ્રેમમાં આવવો જોઈએ ને! એક ફ્રેમમાં તો એની ફાંદ માંડ માંડ આવે, અને બીજી બાજુ રિંકી એને ફ્રેમમાં લઈએ તો પણ એ છે કે નહીં એ જ ખબર ના પડે. ગમે તેમ કરી ફોટા પડ્યા અને પછી રિંગ સેરેમનીનો સમય થયો.

બન્નેએ એકબીજાને રિંગ પહેરાવી અને હવે વારો હતો કેક કાપવાનો. આવી કેક બધાએ પહેલીવાર જોઈ હશે. કેક સામાન્ય રીતે ગોળ હોય, હાર્ટ શેપની હોય, ચોરસ હોય પણ આ કેક ગોપાલના વાટકા આકારની. કોઈને વાટકાનું આટલું ગાંડપણ હશે એ સમજ બહારનું છે. રભાએ અને રિંકીએ એ વિચિત્ર કેક કાપી અને જેવું પેલું બટકું એકબીજાને ખવડાવાના હતા કે ખાતું આવ્યું.

“કોણ છે અહિયાં મુખ્ય? શું ખબર નથી કે કોરોનામાં આટલા બધા માણસોએ ભેગા નથી થવાનું?” એક અધિકારીએ ડંડો પછાડીને કહ્યું.
થયું થયું જે ડર હતો એ જ થયું, રભાનું કોઈ કામ વિઘ્ન વગર તો થવાનું જ ના હતું. બધાએ મળીને ખાતાને ખૂબ સમજાવાની કોશિશ કરી, મે પણ ઘણી આજીજી કરી પણ ખાતું એકનું બે ના થયું. એમણે તો નક્કી જ કર્યું કે રભાને ડિવિઝને લઈ જ જવો પડશે.

“સાહેબ, બે હાથ જોડું છું ભૂલ થઈ ગઈ. જરા મારી સામે તો જોવો તમને લાગે છે કે મારા જેવાની સગાઈ આસાનીથી થઈ? માંડ કરીને આ રિંકી મળી છે, જો તમે મને ડિવિઝને લઈ જશો તો ચોપડે નામ ચડશે. કદાચ આ લોકો સંબંધ તોડી નાખે. મારી ફાંદના સમ ખાઈને કહું છું નાદાનીમાં ભૂલ થઈ છે છેલ્લીવાર જવા દો, હવેથી આવું નહીં કરીએ.” રભાએ સાઇડમાં લઈ જઈને અધિકારીને સમજાવ્યા.

“ઠીક છે, તમારી હાલત જોઈને જવા દઉં છું.”
“સાહેબ, હવે સો ઉપર છે જ ને તમે બીજા ચાર મળીને આવ્યા છો તો જમીને જ જાવ ને એમ પણ રસોઈની ૫૦૦ વાળી થાળી છે. તમારો ધક્કો એળે ના જાય, જમવાનો સમય થઈ જ ગયો છે. અમસ્તા ખાતું છે તો ખાવાની ટેવ તો છે જ ને તો ખાતા જાવ ને.” રભાની જીભ કાબુમાં રહી નહીં ને ના બોલવાનું બોલી દીધું.

એ ૫૦૦ વાળી થાળી રભાને ૫૦૦૦ માં પડી, હમણાં જ રભાને છોડાવીને આવ્યો છું.
“માસ્તર, મારી કુંડળીમાં કાંઇક તો ડખ્ખા છે જ બાકી આજ સુધી જોયું કે જેની સગાઈ હોય એણે અર્ધી સગાઈએ ખાતું આવે ને ઉપાડી જાય.”

“હશે.. હશે હાલ્યા કરે રભા, ભૂખ્યો થયો હઈશ. વાટકા ખાવા છે?”
“એ રિંકીને એના બાપાને ખવડાવો મારે હવે ભરપેટ જમવું છે, તમે એ ૫૦૦ વાળી થાળી ઓર્ડર કરો મારા માટે.”

રભાએ એની સગાઈના દિવસે મફતમાં મળતી ૫૦૦ની થાળી પૂરા ૫૦૦ રૂપિયા ચૂકવીને ખાધી.

🖊️Sunil Gohil “માસ્તર”

રભાની ફાંદ – ૯ (રભાની રિંકી)

“એ બે જ છોકરી હતી આખી દુનિયામાં? આવી રીતે આમ તું કાંઇ હતાશ થઈ જા એ થોડું ચાલે? માંડ કરીને સામેથી આવ્યું છે માંગુ, પગે પડું રભલા માની જા ને? એક વાર જોઈ તો લે, આપણે ક્યા તરત હા પાડી દેવાની છે.” મે રભાની આગળ પાછળ ફરતા ફરતા કહ્યું.

“ના એટલે ના માસ્તર. હું મારી ઇજ્જત ત્રીજીવાર કાઢવા નથી માંગતો. પેલા અનુરાધા પછી કરિશ્મા અને હવે તમે લઈ આવ્યા આ રિંકી. નામ સાંભળીને જ મન મરી ગયું. એવું લાગે કે હું નાની છોકરીને ચોકલેટ લેવા લઈ જાવ છું.” રભાએ ત્રીજી ગુલફી મોઢામાં નાખતા કહ્યું.

“કાકા, સાચું જ કહે છે રભા કાકા ક્યા આ ફાંદાસૂર અને ક્યા ઇંદ્રલોકની અપ્સરા. તમે લખીને લઈ લો આ છોકરી રભા કાકાનું મોઢું જોયા વગર જ ના પાડી દેશે.” મારા ભત્રીજાએ છોકરીનો ફોટો જોતા જોતા કહ્યું.

“કેમ મારા મોઢામાં શું તકલીફ છે? યાદ છે ને મારુ મોઢું જોઈને જ મને લાશનો રોલ મળ્યો હતો.” રભાએ અકડાઈને કહ્યું.

“મોઢામાં કાંઇ તકલીફ નથી પણ નજર મોઢા સુધી પહોંચવી તો જોઈએ ને વચ્ચે આટલી મોટી ફાંદ આવી જાય એ જોતા જ એમ લાગે કે આગળ કાંઇ ભલીવાર નહીં હોય.” મારા ભત્રીજાએ રભાની ફાંદ પર હાથ મૂકીને કહ્યું.

“માસ્તર, હવે આજે મને ના રોકતા. આજે આ બટુક ગયો મારા હાથે.”

“રેવા દો.. રેવા દો.. હું તો કાંઇ ભાગી જઈશ પણ તમે મારી પાછળ આવશો એમાં મારા કાકાએ બીજા દસ લોકોને તમારી પાછળ તમને લેવા મોકલવા પડશે. એમાં આ અગાસીનો દરવાજો સાંકડો છે ખોટી મને પકડવામાં તમારી ફાંદ ફસાઈ જશે તો અત્યારે અમારે જે. સી. બી ક્યા શોધવા જવા.”

“એ ચૂપ! તું ઉપડ નીચે હાલ, મને રભા સાથે વાત કરવા દે.” મે મારા ભત્રીજાને ખિજાઈને નીચે મોકલ્યો.

એ જતા જતા બોલતો ગયો, “નીચે આવવામાં ફસાઈ જાવ તો કહેજો મારા ફ્રેન્ડના પપ્પા જે. સી. બી અને ક્રેન બન્ને ચલાવે છે.”

મને હસવું આવ્યું પણ રભાની આંખોમાં ગુસ્સો જોતા મે મારા પર કંટ્રોલ રાખ્યો.

“માની જા ને રભા, હવે તારી ઉમર થઈ છે લગ્નની અને શું મને ઈચ્છા ના હોય કે હું મારા પરમ મિત્રના લગ્નમાં નાચુ, રૂમાલ મોઢામાં નાખીને નાગિન ડાન્સ કરું.”

“માસ્તર, હવે તમે આમ ઇમોશનલી બ્લેકમેલ ના કરો. રિંકી.. પણ આવું નામ સાવ? તમે જ વિચારો કાર્ડ પર કેવું લાગે? રભેશ વેડ્સ રિંકી.”

“તો એમાં રિંકીનો શું વાંક? તારું નામ આવું જૂના જમાનાનું છે એમાં?”

“બેટા, આ રભલો કાંઇ નહીં માને કોઈનું. મારો રોયો સમજતો જ નથી, હવે મારી પણ ઉમર થઈ ક્યા સુધી એને મારા હાથની રસોઈ જમાડું? એને એમ ના થાય કે બાપને આરામ આપીએ? ખબર નહીં ક્યા જન્મનો બદલો લે છે મારી સાથે. અહિયાં આની ફાંદ ભરતા ભરતા મારી કમર જતી રહી છે.” રભાના બાપા એ જ નાડા વગરનો લેંઘો પકડતા પકડતા બોલ્યા.

“એ કમર ઓછી નથી થઈ, લેંઘામાં નાડુ નથી. તમારા લેંઘાના નાડા માટે હું લગ્ન કરી લઉં એમ? હું તો આમ જોવો તો કંટાળ્યો જ છું, કરી જ લેવા છે મારે લગ્ન. માસ્તર, આ મારા બાપા કહે છે ને એ રસોઈ કરે છે, સાવ ખોટું. છેલ્લા એક અઠવાડિયાથી ફુલાવરનું શાક ખવડાવે છે, હવે તો મને આમ ફુલાવર જોવ તો મારા બાપા જ દેખાઈ છે. તમે મિટિંગ ફિક્સ કરો, કરી જ લઈએ લગ્ન હવે તો. આ ફુલાવરમાંથી તો છુટકારો મળે.”

“હું એ જ ક્યારનો વિચારું છું કે આ ફુલાવરની ગંધ આવે છે ક્યાથી?”

“એ ફાંદમાંથી ફુલાવર ફૂટતું હશે કાકા. ફાંદને પણ વેરાયટી જોઈએ ને! પહેલા બટેટાનો બ્લાસ્ટ થતો હવે ફુલાવરનો.” મારો ભત્રીજો પાછો આવ્યો.

“એલા તું પાછો આવ્યો. જા તો અહિયાથી બાકી હવે મારી ફાંદથી એક ટક્કર મારીશ.”

“વાંધો નહીં આવા દો, મારે જમ્પિંગ થઈ જશે. એ જમ્પિંગ જપાંગ.. જમ્પિંગ.. જમ્પિંગ.” ભત્રીજો ગાતો ગાતો ભાગી ગયો.

મે રભાને કંટ્રોલ કર્યો. રભાના બાપા સાથે મે બધી વિગતે વાત કરી અને આવતા રવિવારે છોકરીના ઘરે જવાનું નક્કી કર્યું. રવિવાર આવ્યો અને રભાને તૈયાર કર્યો, સરસ મજાનો તંબુ સાઇઝનો કુરતો પહેરાવ્યો.

“રભલા, તને બે હાથ જોડું છું છોકરીના ઘરે જઈને ખાવામાં લિમિટ રાખ જે. જેવો છો એવો વર્તાઇ ના આવતો. માંડ કરીને એ લોકોએ હા પાડી છે જોવા આવવા માટે.” રભાના બાપા લેંઘામાં નાડુ નાખતા નાખતા બોલ્યા.”

“મે પેટ ભરીને નાસ્તો કરી લીધો છે. બાપા, તમે થેપલા જ એવા જોરદાર બનાવ્યા હતા અને સાથે ગોળ કેરીનું અથાણું.”

“એક દિવસ તો ખાવાની વાત છોડ. તારા જીવનમાં આગળ વધવાની વાત ચાલે છે અહિયાં પણ તારે થેપલા ને ગોળ કેરી હદ છે હો રભા તારી.” મે ચિડાઈને કહ્યું.

“બોવ કરી માસ્તર, તમે તો બઉ નાની વઉની જેમ રિસાઈ જાવ છો. હવે હું કાંઇ ખાવાનું બોલીશ જ નહીં બસ.”

મને એ અશક્ય લાગ્યું છતા મે વધારે ધડ ના કરી. રભાએ એના બાપાના જમાનાની કાર કાઢી જે એ વર્ષના વચલા દિવસે જ વાપરતો.
ભગવાનના આશીર્વાદ હતા કે ગાડી રભાના બાપાના નાડા વગરના લેંઘા જેવી ના નીકળી. અમે હેમ ખેમ છોકરીવાળાને ત્યાં પહોંચ્યા. છોકરીના મમ્મી – પપ્પાએ આમારુ ભાવભર્યું સ્વાગત કર્યું. રભો મારી બાજુમાં જ બેઠો. થોડીવાર માટે તો અમે અલક – મલકની વાતો કરી. રભાએ મને ઠોહો માર્યો,

“શું છે?”

“માસ્તર, ગરમા ગરમ સમોસાંની સુગંધ આવે છે.”

“જીભ ભરવીને બેઠ અત્યારે, કાંઇ આડો અવળો ના થતો. અહિયાં બધુ નિર્વિઘ્ને પતવા દે પછી તને તાહડો ભરીને સમોસાં ખવડાવીશ.”
રભાએ માંડ માંડ કંટ્રોલ કર્યો. થોડીવાર રહીને છોકરી આવી. છોકરીને જોતા લાગ્યું કે જો કદાચ આ બન્નેનું નક્કી થાય તો સર્વ શ્રેષ્ઠ કજોડાનો ઍવોર્ડ આ બન્નેને જ મળે. રભો અમારે ફાંદાસૂર ને આ રિંકી સામે વિટામિનની ઉણપ હોય એવી. એણે પટિયાલા ડ્રેસ પહેર્યો હતો કે પટિયાલા ડ્રેસએ રિંકીને સાચવી હતી સમજાતું ના હતું. રભો એક શ્વાસ લે તો આ બે મકાન ઠેકી જાય એટલી પતલી છોકરી. મને તો એમ જ હતું કે આમાં કાંઇ મેળ પડે એવું લાગતું નથી. મોટું પતલુંની જોડી તો જોયેલી જ પણ આ જોડી જોવી જ કેમ એમ થવા લાગ્યું!

“છોકરી – છોકરાને વાત કરવા મોકલી દઈએ, એકબીજા વિશે જાણી લે.” રિંકીના પપ્પાએ કહ્યું.

રભો અને રિંકી બન્ને બાજુના રૂમમાં વાત કરવા ગયા.

“જોવો રિંકીબેન.”

“હે બેન?”

“બઉ કરી બેન બોલાઈ ગયું માફ કરજો દુકાને બેઠો હોવ તો દરેકને બેન કહું ને એટલે.”

“હા કાંઇ વાંધો નહીં, એ તો મેળ નહીં પડે તો બેન જ કહેવું પડશે ને!”

“તમે મને જોવો જ છો. આખી સોસાયટીમાં મારી કરતાં વધુ મારી ફાંદની ઓળખ છે. મારા પરમ મિત્ર માસ્તર બહાર બેઠા જ છે એ લેખક છે એ ઘણીવાર મારા પર વ્યંગ લખે. મને એક જ શોખ છે ખાવાનો અને જીવનમાં એક જ ધ્યેય છે કે ખાતો રહું સાથે આ ફાંદ ઓછી કરતો રહું. આવો છું હું બાકી હવે તમારી ઈચ્છા.”

“હું પણ આવી જ છું, મને ખાવું બિલકુલ ના ગમે, પણ હા મને જો ગોપાલના વાટકા, બાલાજીના સીંગ ભજીયા, હલ્દીરામના ભૂજિયા આપો તો હું ખાધા જ રાખું ખાધા જ રાખું. મારો પણ જીવનમાં એક જ ધ્યેય છે કે હું આવા પડીકાં ખાધા રાખું અને થોડી જાડી થાવ. આવી છું હું બાકી હવે આગળ ઠાકર કરે ઈ ઠીક.”

રભો અને રિંકી વાતો કરી બહાર આવ્યા. બન્નેને જોતા એવું લાગ્યું કે મેળ પડી ગયો છે. પાડો અંતે એના એક ખૂંટે બંધાઈ જ જવાનો. બન્ને પક્ષે વિચારીને જવાબ આપશુ એમ કહી નીકળ્યા. અમે ઘરે પહોંચ્યા રભાએ તો ઘરમાં ઘૂસતા જ કહી દીધું કે એની હા છે. એને તો રિંકી ગમી ગઈ.

“માસ્તર, હવે બસ જલ્દી જવાબ આવે.”

“આવી જશે ટેન્શન ના લે.”

“એ જવાબ નહીં આવે ત્યાં સુધી મને હખ નહીં થાય અને હખ નહિ થાય એટલે મને ભૂખ જ લાગ્યા કરશે.”

“બોલ.. બોલ.. શું ખાવું છે તારે? આજે તો હું રાજી છું મારા તરફથી.”

“ગોપાલના વાટકા, બાલાજીના સીંગ ભજીયા અને હલ્દીરામના ભૂજિયા.”

“ઠેકાણે તો છે ને?”

“હા માસ્તર હા. મારી રિંકીને જે ભાવે એ હવે મને ભાવે બસ મને તમે આ લાવી દો.”

મે એને આવા પડીકાં લાવી દીધા. એક એક વાટકે રિંકી.. રિંકી બોલતો જાય અને શરમાતો જાય. હું સમજી ગયો કે રભો હવે હાથમાંથી ગયો.

🖊️Sunil Gohil “માસ્તર”