section and everything up till
*/ ?> નવલિકા Archives - Shabdoni Sangathe

અધૂરો પ્રેમ-૧૨

પ્રકરણ : ૧૨

Disclaimer : આ નૉવેલ માં આવતા પાત્રો, જગ્યા અને બનાવ બધું જ લેખકની કલ્પના છે એને વાસ્તવિકતા સાથે કોઈ સંબંધ નથી.

પહેલી નજરનો પ્રેમ કેટલો સાચો હોય છે એ વાત પર વિશ્વાસ કરાવતા બે પ્રેમીઓની વાત એટલે અધૂરો પ્રેમ. આ પ્રેમભર્યા સફરમાં આગળ વધી ચૂકેલા સિધ્ધાર્થ અને તારાના જીવનમાં આવેલા આ છેલ્લા વળાંકને જાણવા, ચાલો વાંચીએ અધૂરો પ્રેમ-૧૨.

સોમવારની સવારે સિધ્ધાર્થ ફરી એજ પોતાનું ફેવરિટ બ્લુ ચેકસનું શર્ટ પહેરે છે. તારા એ જયારે સિદ્ધાર્થ ને “I Love You” કહ્યું ત્યારે પહેરેલું આ શર્ટ એ પોતાના માટે lucky માને છે.  કોઈ પણ સંજોગમાં તારાને ખોવા ન માંગતા સિધ્ધાર્થનું, lucky હોવું ખૂબ જ જરૂરી હતું. 

સ્ટાફ બસ આવતા એ પોતાની જગ્યા પર  બેઠો. તારાનું સ્ટોપ આવતા તારા પણ બસમાં ચઢી અને હંમેશાની જેમ એણે સિધ્ધાર્થ સામે જોયું. એજ બેબી પિન્ક કલરની કુર્તીમાં તારાને જોઈ સિધ્ધાર્થના મોઢા પર આવેલું સ્મિત તારાની આંખો પર જઈને અટકી ગયું. આજે થોડું વધારે કાજલ લગાડેલી તારાની આંખોની ફિક્કાશ સિધ્ધાર્થથી છુપી ના રહી શકી. એને અંદાજ આવી ગયો કે, તારા કેટલું રડી હશે. તારા બસમાં ચઢી અને સિધ્ધાર્થની બાજુમાં બેઠી. એણે બેસતા જ સિધ્ધાર્થના ખભા પર માથું મૂકી દીધું. તારાની નારાજગી પછી સિધ્ધાર્થ, તારા  પોતાની જોડે બેસશે કે કેમ એ વિશે પણ ચોક્કસ ન હતો એટલે તારાના આવા વર્તનથી એને સુખદ આંચકો મળ્યો. કદાચ અત્યારે એમને બિલકુલ પડી ન હતી કે કોણ શું વિચારે છે. બંનેમાંથી કોઈ કંઈ જ ન બોલ્યું. તારાએ ભલે સિધ્ધાર્થના ખભે માથું મૂક્યું હતું પણ એના સ્પર્શમાં રહેલી નારાજગી સિધ્ધાર્થ અનુભવી રહ્યો હતો. તારા ગુસ્સે હોત તો સિદ્ધાર્થને પોતાની લાગત પણ આ ચૂપ થઇ ગયેલી તારા એને એકદમ અજાણી, તદ્દન પારકી લાગી.

સિધ્ધાર્થએ પણ તારાનો હાથ પકડી લીધો. જેમ તારા એની આંગળીઓમાં આંગળી પરોવી દેતી ,એમ આજે સિધ્ધાર્થ એ કર્યું, તારાએ સિધ્ધાર્થ સામે જોયું અને સ્માઈલ આપ્યું . પણ એ સ્માઈલ પછી તરત આંખોમાં આવેલ ઝળઝળિયું સિધ્ધાર્થની નજરમાં આવ્યા વગર ના રહ્યું.

ઓફિસ આવતા બન્ને ઉતર્યા. આજે કાર્ડ સ્વાઇપ કર્યા પછી હમેશા પોતાની જગ્યા તરફ જતા પહેલા સિધ્ધાર્થ સામે જોતી તારાએ પાછળ વળી ને ના જોયું. સિધ્ધાર્થ ખૂબ બેચેની અનુભવી રહ્યો હતો. એને અંદરથી કંઈક અજુગતું, કંઈક  ખરાબ થવાનું હોય એવો અંદેશો આવી રહ્યો હતો.. એને મન કરતુ હતું કે તારાને લઈને ક્યાંક જાય એની સાથે વાત કરે પણ, ,કદાચ એ સમય નીકળી ચુક્યો હતો. 

લંચ ટાઈમ સુધી તારાનો કોઈ મૅસેજ ન હતો. જે તારા કલાક લમાં એકાદ વાર તો ” I love you ” કહેતો મૅસેજ અચૂક મોકલે, એ તારા એકદમ ચૂપ હતી. ગુસ્સા વખતે ઈમોજી દ્વારા પોતાનો ગુસ્સો પ્રગટ કરતી તારાના મૌન સામે સિધ્ધાર્થ વામણો પુરવાર થઇ રહ્યો હતો. વળી પોતે સવારથી મિટિંગમાં હોવાને કારણે ફોન પણ  કરી શક્યો ન હતો.  લંચ વખતે આજે તારા કેન્ટીનમાં આવશે કે કેમ, એમ વિચારતા સિધ્ધાર્થને તારાનો કોલ આવે છે. સિધ્ધાર્થ એક જ રિંગમાં કોલ ઉપાડે છે, તારા કહે છે કે એ આજે ૪ વાગે નીકળી જવા માંગે છે અને ઈચ્છે છે કે સિધ્ધાર્થ પણ તેની સાથે જોડાય જેથી એ લોકો વાત કરી શકે. એણે કેબ બુક કરી લીધી હોવાનું પણ કહે છે. પછી ઉમેરે છે કે, એણે લંચ કરી લીધો છે. સિધ્ધાર્થ તારાને  કહે છે કે એ પણ એની જોડે નીકળશે 

ફાઈનલી તારા સાથે વાત થઇ શકશે એમ માનીને સિધ્ધાર્થ ખુશ થાય છે અને પોતે ચાર વાગ્યે નીકળશે એવો બોસને મૅસેજ કરી દે છે. પોતે ક્વિક લંચ કરીને બાકીનું કામ આટોપી લે છે જેથી એ તારા સાથે નીકળી શકે.

૩.૫૦ એ બંને ઓફિસમાંથી અલગ અલગ નીકળીને પીકઅપ પોઇન્ટ પર મળે છે. કેબ આવતા જ બંને પાછલી સીટ પર ગોઠવાય છે. બેસતા જ સિધ્ધાર્થ તારાનો હાથ પકડીને પોતાના હાથની આંગળીઓ એના હાથમાં પરોવી,  એ પરોવેલ હાથને પોતાના હૃદય પાસે લઈ જાય છે. શુક્રવારના ઉચાટ પછી છેક આજે એને શાંતિ મળે છે. તારાના આ સ્પર્શમાં સવારની નારાજગી ન હતી.

તારા, સિધ્ધાર્થને કહે છે કે એ તારાને બોલાવે. સિધ્ધાર્થની આંખમાં ઝળઝળિયું આવી જાય છે. એ તારા, તારા એમ ત્રણ વાર બોલે છે. તારા આંખો બંધ કરીને સિધ્ધાર્થના અવાજમાં પોતાનું નામ સાંભળે છે. કદાચ છેલ્લી  વાર! 

તારા પોતાનું માથું સિધ્ધાર્થના ખભા પર મૂકી  દે છે. સિધ્ધાર્થ એના કપાળને એક વહાલ ભર્યું ચુંબન કરે છે. સિધ્ધાર્થ પણ પોતાનું માથું તારાના માથા પર ઢાળી દે છે. બંને તારાએ અંગ્રેજીમાં ક્યારેક લખેલી નાની કવિતા વાગોળે છે.

What I love the most is,

Resting on your shoulder,

Leaving all my worries behind,

Singing a song of love,

The one which you sang for me then,

The one which you keep singing for me

Now, then and forever. 

એકદમ, તારા સિદ્ધાર્થને કહે છે કે ” જો હું ખોવાઈ જાઉં તો તું મને શોધવા આવે? તારા જયારે હતાશ હોય ત્યારે આવા  પ્રશ્નો પૂછતી અને પછી સિધ્ધાર્થના જવાબથી એને બીજા ઊલટ પ્રશ્ન કરતી અને મોટે ભાગે આ સવાલ જવાબ પછી તારા સિધ્ધાર્થથી નારાજ જ થતી અને પછી સિધ્ધાર્થએ તારાને મનાવવી પડતી. ક્યારેક આમાં તારાને જીતની ખુશી પણ થતી. પણ આજે કદાચ એ જીતીને પણ હારવાની હતી અને સિધ્ધાર્થ તો કદાચ હારી જ ગયો હતો. 

સિધ્ધાર્થ કહે છે કે ના હું તને શોધવા ન આવું.  આ સાંભળીને તારાની આંખમાંથી એક આંસુ પડી જાય છે. પણ એ ચૂપ રહે છે. સિધ્ધાર્થને બોલવા દે છે. સિધ્ધાર્થ કહે છે કે તારા, મારો તારા પર શું હક છે? તારી સાથે વિતાવેલ એક એક ક્ષણ મારા માટે અનમોલ છે. તું મને મળી, એ મારા માટે એક ઉપહારથી ઓછું નથી. પણ તારી સાથે આમ જ  રહેવું, એ જ  મારુ નસીબ છે.

તારાનું મન ચિત્કાર કરી ઉઠે છે. એ  બૂમો પાડીને કહી રહ્યું હોય છે કે, સિધ્ધાર્થ ફક્ત તારો, ફક્ત તારો હક છે મારા પર! તું એક વાર મારા પર હક કર તો ખરો. એ સિધ્ધાર્થને પૂછવા માંગતી હતી કે જો હાથ છોડી જ દેવો હતો તો પકડ્યો જ શું કામ? હવે જયારે તારો પ્રેમ, મારી એક માત્ર જરૂરિયાત, એક માત્ર ઈચ્છા, એકમાત્ર આધાર બની ગયો ત્યારે તું મને આમ તરછોડી ગયો. જો આમ જ કરવું હતું તો, મારી સાથે આગળ શું કામ વધ્યો. તે મને તારી લાગણી જણાવી દીધી હતી. મેં તને મારી લાગણી જણાવી પછી વાત ત્યાંજ કેમ ના અટકી ગઈ? શું સિધ્ધાર્થ નથી જોઈ શકતો કે એ બંને એક બીજા માટે બન્યા છે. જો એવું નથી તો શું કામ એ લોકો મળ્યા? એનું મન એ સ્વીકાર કરવા તૈયાર જ ન હતું કે એના પ્રેમને એનું સરનામું ક્યારેય નહિ મળે. તારા સાથે સિધ્ધાર્થનું નામ ક્યારેય નહિ જોડાય. એણે જોયેલું, સિધ્ધાર્થ સાથેના જીવનનું સપનું, કાયમ માટે અધૂરું જ રહી જશે.

એને સિધ્ધાર્થનું આમ એકદમ પોતાના પર હક જતો કરી દેવું આંખમાં પડેલી કરચ જેવું, રીતસર ખૂંચવા લાગ્યું. સિધ્ધાર્થ એને આટલી સહજતાથી જવા દેશે, પોતાનાથી અલગ કરી દેશે, એના પર કોઈ પણ હક નહિ કરે એ વાતનો તારા સ્વીકાર  કરી શકતી ન હતી. સિધ્ધાર્થએ એને નહિ પણ પોતાના ફેમિલીને choose કર્યું અને તારાને રોકવાની કોઈ કોશિશ ન કરી આ બંને વાતોએ તારાને તોડી નાખી. એ અંદરથી વલોવાઈ રહી હતી.  એકાદ ક્ષણ માટે તો એને એમ લાગ્યું કે એના હૃદય પર કોઈએ મોટા પથ્થર મૂકી દીધા હોય અને એ વજનથી એ ગૂંગળાઈ રહી હોય.

તારા કંઈજ ન બોલતા, સિદ્ધાર્થ તારા ને કહે છે કે “હું તને ચાહું છું તારા, ખુબ ચાહું છું પણ મારી એ ચાહત થી વધારે તને કંઈજ નહિ આપી શકું. અને એટલે જ મેં તો તને પહેલા પણ ક્યુ હતું કે મને તારી પાસે થી કોઈ અપેક્ષાઓ નથી. જો શક્ય હોય તો મને માફ કરી દેજે. 

આ સાંભળતા હવે તારા પોતાનો કાબુ ખોઈ  બેઠી. એ બોલી, હા, તે કહ્યું હતું કે, તારી કોઈ અપેક્ષાઓ નથી, તો મને આટલો પ્રેમ કેમ કર્યો? અપેક્ષાઓ મારી પણ ન હતી પણ હવે જાગી છે. મારે તને પામવો છે. જે સંબંધ એક સપનું માત્ર છે, એને જીવવું છે. તારા સાથે સિધ્ધાર્થનું નામ જોડવું છે.  અને જેમ સંબંધ જોડતી વખતે કોઈ શર્ત ન કરી હતી તો હવે આગળ વધવામાં સીમાશું કામ બાંધવી છે ? 

તારાના આ સવાલોનો સિદ્ધાર્થ પાસ કોઈ જવાબ ન હતો. એ તારાની આંખોમાં ન જોઈ શક્યો અને એને આંખો ઝુકાવી દીધી. તારાને સિધ્ધાર્થ માટે અનુકંપા થઇ. પોતાના પ્રેમને આ હાલતમાં જોવો એના માટે શક્ય ન હતો. પણ હવે  સિધ્ધાર્થના જીવનમાં રહેવું પણ એના માટે શક્ય ન હતું. કદાચ એનું આત્મ સન્માન એને એવું કરવાની ના પાડતું હતું. સિધ્ધાર્થ એનો પ્રેમ છે, પણ પ્રેમ તારાની મજબૂરી તો ક્યારેય નથી. એનો પ્રેમ એની તાકાત છે અને એટલે જ એને લાગ્યું કે એ જે કરવા જઈ રહી છે એ જ એક માત્ર રસ્તો છે.

એ સિધ્ધાર્થને ભેટી પડે છે અને ખુબ જ કોન્ટોલ કરવા છતાં પોતાના આંસુઓને રોકી નથી શકતી. એ એમજ થોડી વાર સિધ્ધાર્થના આલિંગનમાં રડ્યા કરે છે. જાણે સિધ્ધાર્થ આ દુનિયામાં રહેલી છેલ્લી વસ્તુ હોય એમ એ એને વળગી પડે છે. ના, સિધ્ધાર્થ તો એની દુનિયા જ હતો અને આ દુનિયા હવે એની નથી રહેવાની. એ સિધ્ધાર્થથી અલગ થઇ રહી છે.

સિધ્ધાર્થ પણ અંદરથી રડી રહ્યો હોય છે. પોતાની લાચારી પર એને ગુસ્સો નહિ દયા આવતા હોય છે. તારા, જેનામાં એના પ્રાણ વસતા હોય છે ,જેને એ દુનિયા ભરની ખુશી આપવા માંગતો હોય છે એને આખી જિંદગીનું દુઃખ આપી દીધું. 

તારા ધીરેથી સિધ્ધાર્થના આલિંગનમાંથી નીકળે છે અને એના બંને હાથ પોતાના હાથમાં લઈને કહે છે કે, સિધ્ધાર્થ , હું તો ચાહતી હતી કે તું “મારા પ્રેમના રથને હાંકે ” પણ એ તો તું ના કરી શક્યો અને હવે હું તારી થઇને પણ અજાણી બની ને ના રહી શકું એટલે હવે આપણે આ સંબંધનો અંત લાવીએ. તું મારા અંત વખતે તો મારી સાથે નહિ હોય પણ તારી સાથે ગાળેલી હર એક ક્ષણ મારા માટે યાદગાર છે. 

મને આખા જીવન નો પ્રેમ આપવા બદલ, મારી સાથે આટલા વર્ષો પ્રેમ પૂર્વક ગાળવા બદલ તારો આભાર. મને તને પ્રેમ કરતા કોઈ જ નહિ રોકી શકે પણ મારા પ્રેમને હવે તારી હાજરીની જરૂર નથી. તું મારો નહિ, તો હું, આ રીતે, તારી નહિ. અને હા, તારા સિધ્ધાર્થની નહીં તો બીજા કોઈની પણ નહિ. 

સિધ્ધાર્થ પૂછે છે એટલે, શું તું ? તારા કહે છે હા , હું નિહારથી છૂટી થઇ રહી છું. એનો કોઈ વાંક ગુનો નથી. એને mutual consentથી આ નામના સંબંધથી મુક્ત કરું છું. એ રીતે કદાચ હું મારી જાતને guiltમાંથી મુક્ત કરી શકીશ. અને તું? તારા, તારું શું ? સિધ્ધાર્થના આ પ્રશ્નના જવાબમાં તારા કહે છે કે મારે કોઇના સહારાની જરૂર નથી મારા માટે મારો પ્રેમ પૂરતો છે. પણ હું હવે તારા જીવનમાં પણ નહિ રહી શકું અને એટલે આજ પછી હું તને નહીં મળું. 

તું મારી જરૂરત છે સિધ્ધાર્થ અને તારા વગર જીવવું મારા માટે મુશ્કેલ છે પણ તું મારી કમજોરી નથી અને જો હું હવે તારા જીવનમાં રહી તો હું મારી જાતને માફ નહિ કરી શકું.

સિધ્ધાર્થ એકદમ હેરાન થઇ જાય છે. એને કલ્પના પણ નોહતી કરી કે તારા એ બે રાતમાં આટલું બધું વિચારી લીધું. એને એટલું તો ખબર હતી કે તારા ફક્ત બોલનાર વ્યક્તિ ઓ પૈકીની ન હતી. જો એ કહે છે તો એને ચોક્કસ બધું વિચાર્યું હશે અને બધી તૈયારીઓ કર્યા પછી જ પોતાનો નિર્ણય સંભળાવી રહી હશે.

તારા ફરી એક વાર સિધ્ધાર્થને tight hug કરે છે. એને હોઠ પર, આંખો પર, ગાલ પર અને છેલ્લે કપાળ પર એક ચુંબન કરે છે. એના બંને હાથ પકડીને એની આંખોમાં જોઈનેને કહે છે કે “મારા સિધ્ધાર્થનું, મારા પ્રેમનુ ધ્યાન રાખજે”.

અલવિદા સિધ્ધાર્થ. 

આ હતી એમની છેલ્લી મુલાકાત. 

એ પછી સિધ્ધાર્થ અને તારા ક્યારેય નથી મળતા. એ વાતને આજે ૫ વર્ષ થઇ ચુક્યા છે. સિધ્ધાર્થ હજી ત્યાં જ કામ કરે છે, અને એજ બસમાં, એજ સીટ પર બેસીને ઓફિસ આવે છે. પણ હવે એની બાજુમાં બેસનાર તારા ત્યાં નથી. એ ક્યાં છે એના વિશે કોઈ ને ખબર નથી. 

હા કંપનીમાં એની જગ્યાએ એનો જ રીફર કરેલો એનો મિત્ર, મિહિર જોબ કરે છે જે કહે છે કે તારા સાથે એનો પણ સંપર્ક નથી. સિધ્ધાર્થ કેટલીય વાર તારાના ઘર પાસેથી પસાર થતો, કલાકો ત્યાં ઉભો રહેતો પણ એ ઘરમાં ક્યારેય કોઈ ચહેલ પહેલ ન દેખાઈ. કદાચ હવે ત્યાં કોઈ રહેતું ન હતું . 

એ દિવસે જયારે તારા એ સિધ્ધાર્થને” પોતાનું ધ્યાન રાખવાનું કીધું” ત્યારે સિધ્ધાર્થએ તારાને એકદમ મજબૂતાઈથી પકડીને કહ્યું હતું કે, “તારા તું ના જા”. તારા એ ફક્ત એટલું પૂછ્યું હતું કે સિધ્ધાર્થ તારા જીવનમાં મારુ સ્થાન છે? એની સામે સિદ્ધાર્થ ફક્ત માથું નીચું કરી ગયો હતો. એ માથાને ચૂમી ને તારા બોલી હતી , I Love you, સિધ્ધાર્થ and will forever love only you, પણ મારા પ્રેમને પાંગળો બનાવીને નહિ.

એ દિવસે તારાએ સિદ્ધાર્થને ડ્રોપ કર્યો હતો. પછી એ એની મિત્ર મીરા શર્માની ઓફિસ ગઈ હતી . જે ફેમિલી એડવોકેટે હતા અને એમની મદદથી તારા એ નિહારને mutual consentથી ડિવોર્સ આપતા પેપર્સ પર સાઈન કરી  હતી. એ ઘેર પહોંચી અને પોતાને જોઈતો સામાન જે એણે રવિવારે જ પેક કરી લીધો હતો એ લઈને નિહાર ના આવતા પહેલા નીકળી ગઈ. હા એનામાં નિહારને ફેસ કરવાની હિંમત ન હતી. એટલા  માટે નહિ કે એ ખોટી હતી પણ એટલા માટે કે એના પ્રેમને લીધે કદાચ નિહાર સુખી ન થઇ શક્યો. એણે નિહાર માટે એક પત્ર પણ મુક્યો હતો જેમાં એણે લખ્યું હતું કે એ નિહારને પ્રેમ નથી કરતી અને એટલે પોતે નિહાર ને છોડી ને હંમેશ માટે જઈ રહી છે. એણે નિહારને પોતાને ભૂલી ને આગળ વધવા માટે પણ ભલામણ કરી હતી. તારાએ Sunday સવારે જે મેલ કર્યા હતા એમાં એક મેલ એક નાના ટાઉનમાં પોતાની જોબ માટે પણ કર્યો હતો અને એ જોબ એણે મળી ગઈ હતી. એને પોતાનું શહેર છોડ્યું એના પંદર દિવસમાં. એને વિશ્વાસ હતો કે જોબ એને મળશે જ અને એટલે જ એ ૧૫ દિવસથી એ નાના શહેરમાં આવી ને રહેતી હતી. 

તારા હવે એ નાના ટાઉનમાં જોબ કરે છે અને કંપનીની કોલોનીમાં જ રહે છે. એની સાથે એક નાની પાંચ એક વર્ષની ભુલકી રહે છે જેનું નામ છે સિતારા. હા સિધ્ધાર્થ  અને તારાને કંઈક તો જોડી શક્યું. આ બાળકીને તારાએ અનાથ આશ્રમમાંથી લીધી છે. સિંગલ પેરેન્ટ પણ બાળકને દત્તક લઇ શકે એ સુધારા પછી એના એડયુકેશન અને સેવિંગના કારણે એને આ બાળકી મળી હતી. તારાના માતા પિતા પણ એની જોડે જ રહે છે અને હવે નિહાર એ પણ બીજા લગ્ન કરી લીધા છે. એ ખુશ છે એને એક દીકરો પણ છે.

હજી આજે પણ તારા સિધ્ધાર્થને એટલો જ પ્રેમ કરે છે. કદાચ પહેલાથી વધારે કારણકે હવે એની અને સિતારાની દુનિયામાં સિધ્ધાર્થ ફક્ત એમનો છે. વહેંચાયા વગરનો. ફક્ત તારાનો સિધ્ધાર્થ. એ કોઈથી પણ છુપાયા વગર જયારે ઈચ્છે ત્યારે સિધ્ધાર્થની સાથે વાત કરી શકે છે એને યાદ કરી શકે છે અને એના મોબાઇલમાં સિધ્ધાર્થના dpને જોઈને એની સલામતીની પ્રાર્થના કર્યા કરે છે.

સિધ્ધાર્થ પાસે તારાનો જે નંબર હતો એ કેટલાય ટાઈમ પછી ફરી એકટીવેટ થયો અને એ પણ કોઈ બીજા નામ સાથે. કોઈ બીજી વ્યક્તિ માટે .

જ્યારથી તારા, સિધ્ધાર્થના જીવનમાંથી જેમ અચાનક આવી હતી એમ અચાનક જતી રહી ત્યારથી એણે WAમાં dp અને સ્ટેટ્સ allow to eveyone ઓપ્શન રાખેલ છે. પોતાની તારા માટે જ  જીવતો હોય એમ સિધ્ધાર્થ રોજ રાત્રે ગુડ નાઈટનું અને સવારે ગુડ મોર્નીગનું સ્ટેટ્સ મૂકે છે,  જાણે પોતાની હયાતીનો ,સલામતીનો પુરાવો આપતો હોય. એને ઊંડે ઊંડે ખબર છે કે એની તારા જ્યાં છે ત્યાંથી એને જરૂર જોતી હશે. 

સિધ્ધાર્થ અને તારા પોતાના પ્રેમને ના પામી શક્યા, ના જોડે જીવી શક્યા અને …………….

અધૂરો પ્રેમ, અગાઢ પ્રેમની, અપૂર્ણ ગાથા…

🖊️આનલ ગોસ્વામી વર્મા 

         

રભાની ફાંદ

પ્રકરણ ૧૪ – રભાનું રાજકારણ

સાંજે ક્લાસીસ પૂરા કરી ઘર તરફ આવી રહ્યો હતો તો ત્રણ ચાર અલગ અલગ ટેમ્પો સોસાયટી તરફ જતા દેખાયા. મનમાં વિચાર્યું કોઈના લગ્ન કે વેવિશાળ તો છે નહીં. આપણાં ફાંદાસુરના લગ્નને પણ હજી એક વર્ષની વાર છે. તો આટલા બધા ટેમ્પો સોસાયટી તરફ કેમ? મનમાં ઊંડે ઊંડે ફાળ તો પડી કે રભા કે રભાની ફાંદના તો કોઈ કારનામાં નથી ને! હવે તો આખા શહેરમાં રભા કરતાં એની ફાંદ વધારે ચર્ચામાં હોય છે. એમાં પણ દસ દિવસ પહેલા જે સોનાની પોચી માટે રામાયણ થયેલી એમાં ખાઈ ખાઈને આ ફાંદાસુરની ફાંદ જેટલી ઘટી હતી એના કરતાં ત્રણ ગણી વધી ગઈ છે.

“આ આટલા બધા મંડપ અને બધો સામાન કઈ બાજુ?” ટેમ્પોવાળો સિગ્નલ પર ઊભો રહ્યો એટલે મે એને સહજતાથી પૂછી લીધું.
“નળ કમળ સોસાયટી.” એણે પાનની પિચકારી મારતા કહ્યું.
“નીલ કમલ સોસાયટી નળ કમળ નહીં.” મે એને સુધારતા કહ્યું.
“માસ્તર લાગો.”
“હા, તમને કેમ ખબર?” મને લાગ્યું કે હું આટલો બધો પ્રખ્યાત શું વાત છે?
“ભૂલ સુધારવાની આદત, ચાલીસ સેકન્ડના સિગ્નલમાં પણ તમે ભૂલ સુધારવા લાગ્યા અને ઉપરથી તમારો પંચાતીઓ સ્વભાવ એટલે લાગ્યું કે માસ્તર હશો.” એણે બીજી પિચકારી મારી.
“પંચાતીઓ નહીં ભાઈ, હું એ જ સોસાયટીમાં રહું છું તો કદાચ તમને ના મળે તો સાથે આવું એટલે પૂછ્યું.”

સિગ્નલ ખૂલ્યું એ મને જવાબ દીધા વગર સોસાયટી તરફ વળ્યો. હું પણ પાછળ પાછળ સોસાયટીમાં આવ્યો. અંદર જતા જ જોયું તો સોસાયટીના બગીચામાં લાઇટો લાગેલી, દરેક મકાનોમાં ચાઇનીઝ સિરીજ લબૂક ઝબૂક – લબૂક ઝબૂક ચીનાની આંખો ખોલ બંધ થાય એમ થતી હતી. આખી સોસાયટી જાણે કોઈના લગ્ન હોય એમ સજી ધજીને તૈયાર હતી. મે મારી ગાડી પાર્ક કરી. ટિફિન લીધું અને ઘર તરફ જતો જ હતો ત્યાં પાછળથી રાડુ દેકારા સંભળાયા.

“જીતશે ભાઈ જીતશે રભાની ફાંદ જીતશે.”
“સવાર સાંજ જલેબી અને ફાફડા અને પાંચ વર્ષ રભાભાઈ ફાંદાળા.”
“એક.. બે.. ત્રણ.. ચાર રભાની ફાંદની જય જયકાર.”

પાછળ નજર કરી, આગળ રભો મંડપ બની જાય એટલા મોટા સફેદ કુર્તામાં, ગળામાં ફાંદ દોરેલા મફલર, માથે ફાંદ દોરેલી નહેરુ ટોપી, પાછળ મારો ભત્રીજો, સોસાયટીના રમેશભાઈ, કાળુદાદા, લીલાબેન, અરજણભાઈ, પારૂલબેન અને બીજા દસ બાર લોકો. જેમ જેમ એ રાડુ ને દેકારા નજીક આવ્યા એમ એમ સમજ આવી કે રભો હવે રાજકારણમાં જવાનો લાગે. મે મનોમન નક્કી જ કર્યું કે એ મને પકડે એ પહેલા ટિફિન લઈને ઘર ભેગા થઈ જાવ પણ જેમ દાળ ભાતમાં દાળ ભાતને પકડે એમ રભાએ મને પકડી લીધો.

“સવારનો તમને ફોન કરું છું? કેમ મારો ફોન નથી ઉપાડતાં?” સફેદ કુર્તામાં એક સાથે સો રસગુલ્લા મને પૂછતાં હોય એવો રભો લાગતો હતો.
“આજે બેંકના ઘણા કામ હતા, ઉપરથી મેડમ ક્લાસે હતા નહીં તો બધા લેકચર મારી ઉપર જ હતા, બે – ત્રણ પેરેન્ટ્સ મળવા આવ્યા હતા તો આજે ફોન જોવાનો સમય જ નથી મળ્યો.”
“તો આ બપોરના સાડા ત્રણ વાગે વોટ્સેપ સ્ટેટ્સ ચડ્યું એનો સમય મળ્યો તમને? મારો ફોન ઉપાડવાનો નહીં.” રભાએ મને રંગે હાથ પકડી લીધો.
“એ તો આમ ભૂલ ભૂલમાં. એ બધુ છોડ આ શું છે બધુ?” મે જાણતા અજાણ બની સવાલ કર્યો.
“જનતાની સેવા, બઉ કમાયા, બઉ રખડી લીધાં અને બઉ ફાંદ વધારી ઘટાડી લીધી હવે બસ જનતાની સેવા કરવી છે.” રભાએ વધેલી એની ફાંદ પર હાથ ફેરવતા કહ્યું.

“રભલા ફાંદાળા, આ તે રવજીભાઈને આજે બીલ ચૂકવ્યું નહીં? ક્યારનો એ ફોન પર ફોન કરે છે, એક તો કમાણી નથી ને આ શું સર્કસ લઈને નીકળી પડ્યો છે? શું ધતિંગ છે આ બધા? શું બઉ કમાયા? શું રખડ્યા? ક્યારેય ભરૂચથી આગળ ગયો છે? આ કેટલાંયના દેવાના બાકી છે ને બઉ કમાયાની કરે છો.” રભાના બાપા નવો લેંઘો લઈને ઊભા ઊભા રભા પર બગડ્યા.

“બાપા, દરેક મહાપુરુષના પિતા આમ જ ગુસ્સો કરતાં જ્યારે એ કાંઇપણ મહાન કામ કરવા આગળ વધે. તમે પણ એ જ કરો છો. ભાઈઓ બહેનો 2022માં આપણી જીત હવે પાક્કી છે.”

“જીતશે ભાઈ જીતશે રભાની ફાંદ જીતશે.”
“સવાર સાંજ જલેબી અને ફાફડા અને પાંચ વર્ષ રભાભાઈ ફાંદાળા.”
“એક.. બે.. ત્રણ.. ચાર રભાની ફાંદની જય જયકાર.”

“પણ રભા ચુંટણી લડવા માટે અનુભવ જોઈએ, રાજકારણ વિશેની સમજ જોઈએ. આમ મંડપ નાખી દો તો ચુંટણી ના લડાઈ જાય. લોકોના પ્રશ્નો સાંભળવા પડે, દિવસ – રાત કામ કરવું પડે, ખાવા પીવાનું છોડીને લોકો સુધી ખાવાનું પહોંચાડવું પડે.” મે મરણિયો પ્રયાસ કર્યો રભાને સમજાવવાનો.

“કાકા, રભાકાકાએ બધી વ્યવસ્થા કરી છે. સવારથી અમે ઘણી સેવા કરી આવ્યા છીએ. જોવો આ ફોટા, મે જ રભાકાકાને આઇડિયા આપ્યો કે સેવા ઓછી કરો પણ દેખાડો વધારે કરો. આપો એક ને પણ બતાવો દસને. આજે રભાકાકાએ નવી સાત નાસ્તાની લારી પર નાસ્તો કરીને એ બધાને ખૂબ મદદ કરી છે. અહિયાં જો ચાર મંડપ નખાશે, એકમા કાર્યાલય બનશે, બીજામાં દાળપૂરી, ત્રીજામાં પાણીપૂરી, ચોથામાં મીઠાઈઓ અને ફરસાણ. રોજ સવાર, બપોર અને સાંજે રભાભાઈની ફાંદ તરફથી જે કોઈ ફાંદને મત આપશે એમને અનલિમિટેડ નાસ્તો સાથે પાણીના પાઉચ ફ્રી.” મારા ભત્રીજો જાણે વ્યવસ્થાપક હોય એમ રટ્ટુ પોપટની જેમ બોલી ગયો.

“હા માસ્તર, અમસ્તા આપણે ત્યાં ભૂખી જનતા વધારે છે. એને ત્રણ ટાઈમ જમાડો એટલે મતનો વરસાદ.” રભાએ ફાંદવાળું મફલર સરખું કરતાં કહ્યું.
“રભા, મેગી ખાલી બોલવામાં જ બે મિનિટમાં બને બાકી એને બનતા પણ પંદર વીસ મિનિટ થાય એમ જ આ રાજકારણ છે, પક્ષ બનતા બે મિનિટ થાય પણ જીતવામાં બે જન્મ જતા રહે.”
“મારી પાસે જીતવાની પૂરે પૂરી ફોર્મુલા છે.”
“એમ શું છે એ ફોર્મુલા?”

“જોવો આ જે સેવાના ફોટા બધા પાડ્યા છે એ વાયુવેગે ફેલાવી દેશું અને મુખ્ય ફોર્મુલા મારા કોઈ જૂના વિડીયો લઈને એને વાઇરલ કરવાના અને એમાંથી નાની એવી વાત પકડી મારા જ સમર્થકોને કહીને વાતનું વતેસર કરી નાખવાનું. શરૂઆતમાં જ નજરમાં આવવા માટે જો મે અરજણભાઈને પાર્ટીમાં લઈ લીધા છે એ ડાયરો કરે છે, આ રમેશભાઈ આપણાં શહેરના નામાંકિત ઉધ્યોગપતિ, આ તમારો ભત્રીજો યુવા જે ગમે તે બોલી દે છે. અને આ બધા કરતાં પણ વિશેષ આમ સાઇડમાં આવો તમને જીતવાનું બ્રહ્માસ્ત્ર કહું.” રભો મને સાઇડમાં લઈ ગયો. “આવતીકાલે હું પ્રચાર કરવા નિકળીશ એટલે મારા જ સમર્થકો એકબીજા પર ખોટે ખોટો હુમલો કરશે, ગાડીઓના કાંચ ફોડશું અને મિડિયા બોલાવીને ધમાચકડી બોલાવશું એટલે લોકોની નજરમાં આવી ગયા. બસ પછી ગાડી ઉપડી પડશે.” રભાએ કોઈ ફિલ્મ જોઈ હોય એમ બધી વાત કરી.

“રભા આ સાચું જીવન છે આવી ફિલ્મી વાતોથી ચુંટણી ના જીતાઈ. મને એમ કહે તને આ ભૂત વળગ્યું ક્યાંથી?”
“રિંકીના પપ્પા આવ્યા હતા એમણે મને કહ્યું કે રિંકીને રાજકારણ ખૂબ ગમે, નેતા જોવા ખૂબ ગમે એટલે બસ મારી રિંકીને જે ગમે એ હું કરવાનો અને મારા સસરા પણ મને આર્થિક રીતે સહકાર આપે છે. આ બધો ખર્ચો એ ઉપાડવાના છે. એ અમારા મુખ્ય દાતા છે.”

“વધારે પડતું જમાઈ ગયું છે? ફાંદમાં રહેલો ગેસ મગજમાં ચડી ગયો છે? રિંકીને નેતા ગમે એટલે તું નેતા બની ગયો, કાલે સવારે એ કહેશે કે મને સાઉથના ફિલ્મોમાં ગુંડા હોય એ ગમે તો તું એ બની જઈશ? તારું ખુદનું કાંઇ અસ્તિત્વ છે કે નહીં? રિંકી આવી ત્યારથી બસ રિંકી આમ રિંકી તેમ. આમ તારી ધમધોકાર ચાલતી દુકાનને તાળાં મારવાના વારા આવી ગયા છે. તારા બાપા નિવૃત થવાની ઉમરે દોડાદોડી કરે છે. સમાજ સેવા કર પણ પોતાના ભોગે સેવા? આ તો એમ જ થયું કે ભાવતું નથી છતા ભૂખ લાગી હતી એટલે જમી લીધું. જરા વિચાર કર તું કોને લઈને નીકળી પડ્યો છે, આ અરજણભાઈ એ ક્યાં સુરમાં ગાઈ છે એ ખુદ નથી જાણતા, આ રમેશભાઈ ગામનું કરી કરીને ચાર મહિના ગામડે જતા રહ્યા હતા, આ મારો ભત્રીજો જે તારી મજાક ઉડાવે. દેશને યુવા નેતાની જરૂર છે પણ તારી જેવા જો યુવા નેતા ફાટી નીકળશે તો દેશની હાલત હવાઈ ગયેલા પાપડ જેવી થઈ જશે.” મે છેલ્લો પ્રયાસ કર્યો રભાને સમજાવવાનો.

“માસ્તર, તમારી ભૂલ છે.”
“મારી શેની ભૂલ ભાઈ?”
“મે તમને સવારના આટલા ફોન કર્યા જો ત્યારે જ મારો ફોન ઉપાડી મને આમ સમજાવ્યો હોત તો આટલી ભાગાદોડી ના કરેત હું. હવે હું શું કહું છું મંડપ નખાઈ ગયા છે, ચુંટણી ગઈ તેલ લેવા પણ ગરમા ગરમ તેલમાં પૂરી તળાઈ છે તો દાળપૂરીનું માન જાળવી લઈએ અને પછી ચોખ્ખા ઘી ની જલેબી જેથી મારા સસરાને ખોટું ના લાગે કે એણે ખર્ચો કર્યો અને આપણે કાંઇ વાપર્યુ નહીં.”

આખી સોસાયટીએ ભેગા મળી રિંકીના પપ્પાની મહેરબાનીથી ઉજાણી કરી, ફાંદતો ચુંટણી ના લડી પણ વગર લડે ફાંદ લોકોના પેટ ભરી ગઈ.

🖊️સુનિલ ગોહિલ “માસ્તર”

અધૂરો પ્રેમ – ૧૦

પ્રકરણ : ૧૦

Disclaimer : આ નોવેલમાં આવતા પાત્રો, જગ્યાઓ અને બનાવ બધું જ લેખક ની કલ્પના છે એને વાસ્તવિકતા સાથે કોઈ સંબંધ નથી .

સ્ટાફ બસમાં પહેલી નજર એ પ્રેમમાં પડેલા સિધ્ધાર્થ અને તારા, એક બીજાને પોતાનો પ્રેમ વ્યક્ત કરી ચુક્યા છે અને પોતાના જીવનનો સૌથી અમૂલ્ય સમય જીવી રહ્યા છે. એમનો પ્રેમ સાચો છે પણ દરેક પ્રેમ, પરવાન ચઢે ખરો? ચાલો જોઈએ…

સિધ્ધાર્થના અખૂટ પ્રેમના ઝરણાં નીચે ભીંજાતી તારા જાણે આ દુનિયામાં જ સ્વર્ગ મળી ગયું હોય એટલી ખુશ રહેતી. એને પોતાની દરેક નાની નાની વાત સિધ્ધાર્થને કહેવી ગમતી અને સિદ્ધાર્થ પાસે હંમેશા તારા માટે સમય રહેતો. તારા પોતાના કપડાં વિશે, જ્વેલરી વિશે, પોતાના કામ વિશે અને પરિવારના લોકો વિશે સિધ્ધાર્થને માંડીને બધી વાત કરતી. સિદ્ધાર્થ એની વાત ખૂબ ધ્યાનથી સાંભળતો. બંને અથાગ વાત કરી શકતા અને ક્યારેય એકબીજાની કંપનીમાં સહેજ પણ કંટાળતા નહિ. ક્યારેક તેઓ ફિલોસોફિકલ વાતો કરતા જેમાં સિધ્ધાર્થને તારાના “જો અને તો ના”, જવાબો આપવા પડતા. કોઈ હાઈપોથેટીકલ સવાલના તારાને અણગમતા  જવાબો માટે સિધ્ધાર્થને રીતસર તારાને સોરી કહીને મનાવવી પડતી,  પણ બંનેને બધું ખૂબ વ્હાલું લાગતું. બંને પોતાની સપનાની દુનિયામાં ખૂબ ખુશ હતા. કોઈને એક બીજાને સોરી કહેવામાં જરા સરખો ઈગો ન હતો.  

તારા સિધ્ધાર્થ માટે પઝેસિવ હતી એટલે જ હવે એને જાણે અજાણે સિધ્ધાર્થનું બીજી કોઈ પણ વ્યક્તિ સાથેનું જોડાણ દુઃખી કરી દેતું. એ ગુસ્સે થઇ જતી કદાચ સિધ્ધાર્થને પણ તારાનું આ રીતે ગુસ્સે થવું અને પોતાનું એને મનાવવું ખૂબ જ ગમતું . બંનેને એકબીજા પર પૂરો વિશ્વાસ હતો. સિધ્ધાર્થ possessive હોવાની સાથે પ્રેક્ટિકલ હતો. તારા પાગલ કહો કે ઇમોશનલ ,પણ સિધ્ધાર્થની વાત હોય ત્યારે બહુ જ સંવેદનશીલ થઇ જતી. 

એના દરેક પ્રશ્નનો જવાબ ફક્ત સિધ્ધાર્થ હતો. એની  દરેક સંભાવનામાં સિધ્ધાર્થ જ, એક માત્ર શકયતા હતી. એ સિધ્ધાર્થને એટલો પ્રેમ કરી બેઠી હતી કે હવે એમાંથી બહાર આવવાનું એના માટે શક્ય ન હતું. સિધ્ધાર્થને પણ આમ તારાનું પોતાના માટે અનહદ પાગલ હોવું ગમતું હતું. સિધ્ધાર્થ તારા જે રીતે તેની દરેક નાની નાની વાતમાં કાળજી ભરી સંભાળ લેતી એના કારણે એની પર આધારિત થઇ ગયો હતો. પોતાની નાની અમથી મિટિંગમાં પણ જ્યાં સુધી તારા શુભેચ્છા ના આપે એને અધૂરું જ લાગતું!

પણ કહે છે ને કે નજર લાગતા વાર નથી લાગતી. એમના પ્રેમને પણ નજર લાગી જ ગઈ!  તારા, ક્યારેય કોઈનું બૂરું કરવું તો બાજુ પર રહ્યું, વિચારી પણ ન શકતી. પણ સિધ્ધાર્થને એટલું બધું ચાહવા લાગી હતી કે એને હવે સિધ્ધાર્થને કોઈની સાથે વહેંચવો ન હતો. એ ચાહતી હતી કે સિધ્ધાર્થફક્ત અને ફક્ત એનો જ રહે અને આ પઝેશન ધીરે ધીરે એટલું વધી ગયું કે એ હવે તારાને રીતસર નડવા લાગ્યું, એમના પ્રેમને નડવા લાગ્યું.

એ રોજ વિચારતી કે જો એ સિધ્ધાર્થને પ્રેમ કરે છે તો બંને સાથે કેમ ના રહી શકે? એને નિહાર સાથે શું કામ રહેવું જોઈએ? એને નિહાર માટે ખૂબ દુઃખ થતું હતું. જે થયું એમાં એને નિહારનો જરા સરખો વાંક ન લાગતો હતો. તારાને સમજાઈ ગયું હતું કે એ નિહારને પ્રેમ નથી કરતી અને કદાચ નહિ જ કરી શકે. અને એથી જ આ સંબંધમાં એને નિહાર સાથે ખોટું થતું લાગી રહ્યું હતું. એ જાણતી હતી કે એનો પ્રેમ સિધ્ધાર્થ છે અને પોતે ફક્ત સિધ્ધાર્થ સાથે જ ખુશ રહી શકશે. જે વ્યક્તિ પોતે ખુશ ના હોય એ બીજાને ખુશ કેવી રીતે રાખી શકે? 

સ્ત્રી એક વેલ જેવી હોય છે. એ પોતે આગળ વધી શકે છે છત્તા મનગમતા પુરુષ સાથે વળગીને આગળ વધવા માંગતી  હોય છે. તારાની હાલત એવી જ હતી. એને હવે સિધ્ધાર્થ નામના વૃક્ષને વીંટળાઈ જવું હતું અને એમાં જ જીવી જવું હતું.એમનો પ્રેમ એક સપનું હતું, જે રોજ ઘરે જતા તૂટી જતું. પણ તારાને હવે આ સપનું પૂરું કરવું હતું. પોતાના સપનાને જીવવું હતું , માણવું હતું, એને ચાહવું હતું ,અને પામવું પણ હતું.

સોશિયલ મીડિયામાં મીરા દ્વારા મુકતા ફોટા, આ બધામાં  બળતામાં ઘી મૂકતા. તારા કલાકો સુધી એ ફોટોને જોતા સુનમુન બેસી રહેતી. એ દરેકની કોમેન્ટ વાંચતી અને સિધ્ધાર્થ સાથે મીરાની જગ્યા એ પોતે હોવાની કલ્પના કર્યા કરતી.

હોળી, દિવાળી જેવા તહેવાર ઓફીસમાં પહેલા ઉજવાતા એટલે તારા અને સિધ્ધાર્થ આ બધા તહેવાર સાથે સેલિબ્રેટ કરતા પણ એ તહેવારો પછી આવતી રજાઓ અને એમાં મહેસુસ થતો ખાલીપો બંનેને પજવી જતો. તારાને તો એ દરેક રજાઓમાં સિધ્ધાર્થ પોતાનાથી દૂર જતો હોય એવું જ લાગતું. કોઈ પણ હોલીડે પર જાય તો બીજાનો મૂડ અવશ્ય ખરાબ થાય. 

સિધ્ધાર્થ નિહારને લઈને તારા માટે પઝેસિવ ન હતો. એ સમજ તો કે, નિહારનો તારા પર પહેલો હક છે પણ તારાનું મંતવ્ય અલગ હતું. એ માનતી કે જો એ સિધ્ધાર્થના મનમાં છે તો એના જીવનમાં પણ એનો જ હક હોવો જોઈએ. એને ઘણી વાર સિધ્ધાર્થ સાથે આ વાતને લઈને લડાઈ થતી. તારા તો સિધ્ધાર્થને મીરા સાથે પણ ન જોઈ શકતી . 

એ હમેશા સિધ્ધાર્થને કહેતી કે “ જેટલો પ્રેમ તું મને કરે છે એના કરતા ઘણો વધારે પ્રેમ હું તને કરું છું”. સિધ્ધાર્થના બારિટોન અવાજમાં પોતાનું નામ સાંભળવું,  સિધ્ધાર્થનું પોતાને જોવું, એની શોપિંગમાં હેલ્પ કરવી, એની કાળજી લેવી, એની ચિંતા કરવી, એને હમેશા  મુસીબતોથી દૂર રાખવા આગોતરા સૂચનાઓ આપવી આ બધું સિધ્ધાર્થ અવિરત કરતો જ રહેતો અને એટલે તારા ખૂબ સ્પેશ્યલ અનુભવતી. તારાને સિધ્ધાર્થ સાથે હોય તો જગ જીત્યાનો અહેસાસ થતો . કદાચ સિધ્ધાર્થના આટલા પ્રેમથી સીંચાતી તારા હવે સિધ્ધાર્થને કોઈની પણ સાથે વહેંચવા તૈયાર ન થાય એ સ્વાભવિક હતું!   

એ ઘર પરિવાર તોડવા માંગતી ન હતી પણ પોતાના સંબંધમાં નિષ્ઠા ઇચ્છતી હતી . એ પ્રામાણિક પણે નિહારને કહી દેવા માંગતી હતી કે એ હવે એની સાથે નથી રહેવા માંગતી. એ સિધ્ધાર્થ સાથે સ્પષ્ટતાથી આ વાત કરી ન શકતી કારણ કે એ સિધ્ધાર્થના ભૂતકાળથી વાકેફ હતી. 

જે સિધ્ધાર્થ મીરાને ના કહેવા ગયો પણ એની પરિસ્થિતિ જોઈને લગ્ન માટે ના પાડી શક્યો નહિ,  એ સિધ્ધાર્થ હવે બે બાળકો પછી મીરાને કેવી રીતે છોડી શકશે એ વાતથી તારા વાકેફ હતી. એ પોતે પણ કદાચ મીરાનું ઘર તોડવા ઇચ્છતી ન હતી. એ નિહારને પણ દુઃખી કરવા માંગતી ન હતી.પણ બધું ક્યાં એના કાબૂ માં હતું? 

 એ સિધ્ધાર્થને ચાહતી હતી અને સિધ્ધાર્થ પણ એને એટલું જ ચાહતો. ફરક માત્ર એટલો હતો કે તારા સિધ્ધાર્થને કોઈની સાથે વહેંચવા તૈયાર ન હતી, ના પોતે વહેંચાયેલી જિંદગી જીવવા માંગતી હતી અને સિધ્ધાર્થ એમ માનીને ખુશ હતો કે જીવન સાથીના રૂપમાં તો તારા ન મળી , પણ મારા જીવનમાં તો છે! 

તારા અને સિધ્ધાર્થ જયારે એક બીજા સાથે કોઈ પણ ફેમિલી મેટર વિશે ચર્ચા કરતા ત્યારે કોઈ બીજાના જીવનસાથી માટે ખરાબ ન બોલતું.  અરે ઘણીં વાર તો તેઓ એકબીજાને જાણે અજાણે એમનો સાથી એમને કેટલો પ્રેમ કરે છે એમ દર્શાવી દેતા પણ આ બધી ચર્ચા પછી ક્યાંક ઊંડેને ઊંડે કંઈક બળતું કારણ કે તેઓ એકબીજાના જીવન સાથી નથી અને એ વાતનું દુઃખ બંનેને હતું.  

એટલે જ જયારે હવે સિધ્ધાર્થના મોઢેથી મીરા વિશે કઈ પણ સાંભળતી તો એ ગુસ્સે થઇ જતી અને પોતાનો ગુસ્સો કોઈક બીજી વાતને કારણ બનાવી પ્રદર્શિત કરતી. એ મીરા વિશે ક્યારેય ખરાબ ના બોલતી. મીરાના જન્મદિવસ પર કે સિધ્ધાર્થ ર્મીરાની ઍનિવર્સરી પર એજ સિધ્ધાર્થને મીરા માટે ગિફ્ટ લાવવા માટે કહેતી પણ એને દુઃખ થતું અને એ દુઃખ એની વાતોમાં આવ્યા વગર ન રહેતું. એનું મોનાલીસા સ્માઈલ જતું રહેતું અને ઘણી મહેનત પછી એ પાછું આવતું. 

એ સિધ્ધાર્થ સાથે લડાઈ તો ન કરતી પણ એની સાથે સામાન્ય પણ ન કરી શકતી. આવી તો ઘણા જન્મદિવસ અને એનિવર્સરી જતી રહી. પણ હર એક વર્ષ તારાને ગયા વર્ષ કરતા વધારે દુઃખી કરી જતું. એવું ન હતું કે સિધ્ધાર્થ આ વાતથી અજાણ હતો. એ આ પરિસ્થિતિને બદલી શક્વાનો ન હતો અને એટલે જ એ આ બાબતે કોઈ ખુલાસો ન કરતો.

“પ્રેમ તો બેયને થયો, એક ને બેકાબૂ અને બીજાને વ્યવહારુ”

એક વાર ઓફિસ તરફથી એક વર્કશોપ યોજાઈ જેમાં દશ જણને શહેર બહાર  મોકલવામાં આવ્યા હતા. વર્કશોપ બે દિવસની હતી. વર્કશોપના બીજા દિવસ મોડું થાય એમ હતું એટલે બધાની બીજા દિવસની ફ્લાઇટ બુક કરવામાં આવી હતી. એમાં સિધ્ધાર્થ અને તારા પણ હતા. આ વખતે પહેલી વાર ઓફિસના કલાકો સિવાય બંનેને સાથે સમય ગાળવાનો મોકો મળ્યો. એ લોકો આજુ બાજુના ફરવા લાયક સ્થળો એ ફર્યા વર્કશોપના છેલ્લા દિવસે બંને મૂવી જોવા પણ ગયા. 

આ એવો સમય હતો જ્યાં એ લોકોએ બીજાની ખુબજ નજીક આવી ગયા . ઓફીસના વાતાવરણથી અલગ કોઈ ડેકોરમ વગર પ્રેમીઓની જેમ આઝાદ ફરવામાં એમને ખૂબ મઝા આવી. ડેનિમ અને ટીશર્ટમાં સજ્જ, પોતાની ઉંમરથી ખાસ્સા નાના લાગતા તારા અને સિધ્ધાર્થ આ ક્ષણોને પૂરી માણી લેવા માંગતા હતા. વર્કશોપ પછીનો સમય સાથે ગાળવાથી બંનેને સમજાયું કે તેઓ એકબીજા સાથે કેટલા વધારે ખૂશ રહી શકે છે. 

સિધ્ધાર્થ તો આને એક અવિસ્મરણીય અનુભવની જેમ સાચવીને રાખવા માંગતો હતો પણ તારા, એનામાં સિધ્ધાર્થને પામવાની ઝંખના વધારે પ્રબળથી ગઈ. તારા એક ચોખ્ખા હૃદયવાળી મોડર્ન યુવતી હતી એના વિચાર ખુબજ સ્પષ્ટ હતા. જીવન આવી રીતે સમજોતાં કરીને જીવવા કરતા એ અલગ થઇને, ખુશી સાથે જીવવા માંગતી હતી. 

અત્યાર સુધી નિહાર અને મીરા એમના સંબંધથી અજાણ હતા. એ બંનેને તો કદાચ આ સંબંધથી ફાયદો જ થયો હતો કારણ કે તારા સિધ્ધાર્થ દ્વારા અને સિધ્ધાર્થ તારા દ્વારા નિહાર અને મીરાને વધારે સારી રીતે સમજ્યા હતા. 

પણ તારાને તો ક્યારનુંય આમ બે અલગ દુનિયામાં રહેવું ખટકતું હતું . જે રીતે સિધ્ધાર્થ મીરાનું એમના બાળકોનું ધ્યાન રાખતો હતો એ જોઈને તારાને એમ લાગતું કે આ બધા પર ફક્ત એનો જ હક છે.

જયારે બીજે દિવસે નીકળવાનો સમય થયો ત્યારે એરપોર્ટ પર ચેક ઈન કર્યા પછી  દોઢ  કલાકનો બફર હતો ત્યારે તારા એ સિધ્ધાર્થને કહ્યું કે એ એની સાથે રહેવા માંગે છે. એ હવે આમ વહેંચાયેલી નથી રહેવા માંગતી. એને હંમેશ માટે સિધ્ધાર્થની સાથે રહેવું છે. એ નિહારને દુખ આપવા નથી માંગતી. પણ હવે એ એની સાથે નથી રહેવા માંગતી કારણકે એ એને નથી ચાહતી.

સિધ્ધાર્થ તારાને કહે  છે કે એની જવાબદારી છે, એને બાળકો છે તો તારા કહે છે કે એ રાહ જોવા તૈયાર છે . બાળકો મોટા થઇ જાય પછી સિદ્ધાર્થ એની પાસે રહેવા આવી જાય પણ સિદ્ધાર્થ કહે છે કે એ મીરાને પણ કેવી રીતે એકલી છોડી દે? એ મીરા અને એમના બાળકોને સ્વીકારવા તૈયાર હતી . એને સિધ્ધાર્થના પૈસા કે ઘરથી સંબંધ ન હતો. એ ફક્ત સિધ્ધાર્થને ચાહતી હતી. પણ સિધ્ધાર્થ એ એને આગળ કઈ કહેવાનો મૌકો સુદ્ધા ન આપ્યો. એને આ વાત ને જે રીતે લીધે એનાથી તારાને બહુ મોટો આઘાત લાગ્યો.  

એ અંદરથી તૂટી જાય છે. સિધ્ધાર્થ તારાને જેટલો પ્રેમ કરતો હતો એના પરથી તારા એમ માનતી થઇ ગઈ હતી કે સિધ્ધાર્થ એનાથી વધારે કોઈને પ્રેમ નથી કરતો પણ આજે જયારે સિધ્ધાર્થએ આવું કહ્યું ત્યારે તારાને પહેલી વાર રિજેકટેડ ફીલ થયું. સિધ્ધાર્થનું પોતાને આમ ના કહેવું, તારાથી સહન ના થયું. 

વધુ છેલ્લા અંકમાં ….

🖊️આનલ ગોસ્વામી વર્મા